Şimdi geride bıraktığımız onca karanlığın üstüne şöyle oturup kıyağından bir mektup yazmak istiyorum. Bütün satırlarım ilk baharın bu ilk müjdesine dair olmalı. Birçok konu hakkında yazı başlıkları önümde öylece duruyor… uzun zaman oldu kalemi elime almayalı, klavye ile yazı yazdıktan bu yana kalemde işlevsiz kaldı… İçimdeki baharın sesine kendimi bırakıyorum…
Bahar beni, Dersim’in patikalarına doğru savuruyor, durmadan yürüyorum vadilerin içinde kıvranıp giden patikalarda. Bir an Munzur’un hırçınlığı ve beyaz köpüğüyle kayalıkları dövdüğü bir yerde kendimi buluyorum. Munzur, her zamankinden de fazlasıyla beni kendisine doğru çekiyor. Esiri oluyorum. Munzur suyun akışı içerisinde Keban barajına doğru beni sürükleyerek götürüldüğü bir vakitte kurtuluyorum düş deryasından.
Gerçi son yıllarda Munzur’un akışını boğmak için kaç baraj yapıldı, kaç baraj projesi yürürlüğe girmek üzere beklediğinin düşü içimi titretiyor. Kebana varmadan, boğdular Munzur’umuzu. Öyle sakin ve ruhen öyle durgunlaşmıştım ki; hayat içerisinde kendimi bir zere kadar yeri dahi kaplayamadığımın inancı gelişti bende. Ne diyeyim o an içinde yaşadığım alem bir kum tanesi kadar metrekare kapladığımı düşündüm. Bilmiyorum ama bu ruh halim beni bir hayli meşgul etti. Aslında bütün bunların bir nedeni vardı; günlerdir bahar ile dolan yüreğim dalgalanıp duruyordu. Güneş beynimde derlenip toparlanıyordu. Bu yıl Nisan yağmurları erken dövdü vadileri…
Munzur nehri bu bahar yağmurlarıyla coşturdu, mübarek heybetlide… Munzur dağları her zamankinden de fazlasıyla sis içinde, bozkırları renge renk çiçeklerle bir gelini süsler misaliyle sarmalamış bizi… Munzur Dağlarımız dumanlı… Munzur çayımız ak köpüklerle coştuğu şu baharda hüzün bin kat daha büyüdü benliğimizde… ne zaman dertli aksa Munzur, bize kana bulanan zamanları hatırlatır…ondandır dertli akışı…ondandır bahar duruluğu… Mayıs kapımıza dayanmış, boynu bükük Lalelerimiz öylece dağlarda bize bakıyor olacaklar. Önümüzde 4 Mayıs, Jar u diyarımızın kan ağladığı gündür. Düzgünbaba, Munzur, Jel bütün jarlar halen öyle dik duruşlarıyla bana baktıklarını görüyorum. Kılıçlar görmüş, süngülere takılmış jarlarımızın her bahar ağlayışını duyar Dersimliler… Mayısın o coşkusunun hissini alıyoruz, acısını da birlikte yaşıyoruz…
Yine bahar düştü Dersim’e…
Özlem Armen
