HÜSEYİN ÖZDEMİR
Toplumuna olan hizmetleriyle sevilen, sayılan bir hizmet erinin kayıbın da duyulan acı, o toplumun tüm bireylerinin kalbini sarar. Benzer halde toplumumuza sağladığı eğitim ve sosyal hizmetleriyle gönüllerimize oturan, hizmet eri Bektaş Özbek’i 09.11.2022 günü Hakk’a uğurlamanın büyük acısını yaşadık.
Bektaş ile 1955’lerde Sevdilli köyü İlk Okulunda aynı sırada oturarak başlayan beraberliğimiz 1966’larda Bitlis’in, Elazığ’ın, Kars’ın Van’ın sokaklarında sırtımızda 50-60 kiloluk bohçalarla ortaklaşa seyyar satıcılık yapmakla devam etti. Koşulların yaratığı uzun bir ayrılıktan sonra 1975’lerde İstanbul’da beraberliğimiz tekrar birleşti. Ben Cağaloğlu’nda avukat, Bektaş komşu semt Mahmutpa şa’da tekstilci.
Bektaş, sahibi olduğu Özemek tekstil firmasını şirkete çevirmek için bir sözleşme hazırlamamı istedi. Çok sayıda örnek şirket sözleşmelerinden yararlanarak ‘Özemek limited Şirketi’ ünvanı adı altında hazırladığm ana sözleşme ilgili yasa hükümleri gereği onaylanarak Ticaret Siciline tescil edilip ‘‘Özemek Limited Şirketi’’ ünvanı ile faaliyete geçti. Bektaş, tekstil alanındaki tecrübelerini uygulamaya geçirerek bu defa ülke çapında nam salan ‘Seven Hill’ firmasını kurdu. Bu dönemlerde Bektaş, varlık kompleksine kapılıp toplumundan uzaklaşmadı; tam tersi yardım etmeyi amaç edindi. Bu amaçla adım atarak doğup büyüdüğü köyün çocuklarının eğitimi için eşi benzeri bulunmayan modern bir okul yaptı. Yine kurucu başkanlığını yaptığı vakıfların sağladığı karşılıksız burslarla yörenin yüzlerce yoksul öğrencisini okutup, topluma kazandırdı.
Bu yazıyı kaleme alırken arada bir ellerim gözlerime gidiyordu. Belki bu nedenle Bektaş’ın yardım severliğini yeterince anlatamamış olabilirim. Hani derler ya ‘‘ölüm bir köprüdür, dostu dosta kavuşturur’’ kaçınılmazdır ki günün birinde bende bu köprüde geçip Bektaş’la buluşacağım. İşte o an sitemlerini dinleyip hakkını teslim edip afımı diliyeceğim.
Bu son cümle ile diyorum ki; can kardeşim inan ben köprüyü geçip seninle buluşuncuyedek bu dünya’da mekannıın yüreğim olacak.
