On İki İmam / 4. İmam
4. İMAM · SECCÂD
Kerbela’dan sağ çıkan tek erkek evlattır. Ehl-i Beyt soyu ondan devam etmiştir; dualarıyla ve ibadetiyle “Seccâd” diye anılır.
Hayatı
Kerbela’da hastalığı nedeniyle savaşa katılamadı ve bu yüzden öldürülmedi. Halası Zeynep ile birlikte esir olarak Kûfe’ye ve Şam’a götürüldü. Şam’da Yezid’in sarayında yaptığı konuşma, Kerbela’nın gerçeğini halka duyuran ilk seslerden biri oldu.
Medine’ye döndükten sonra hayatını ibadete, yoksullara yardıma ve Kerbela’nın hatırasını yaşatmaya adadı. Dualarından oluşan “Sahife-i Seccadiye” günümüze ulaşmıştır. Alevi ve Şii anlatısına göre Emevîler tarafından zehirlendi.
Alevilikteki yeri
Alevi deyişlerinde “Zeynel Abidin” çoğu zaman hasta ve esir imam olarak, Kerbela’nın tanığı olarak anılır. Seyyid soylarının büyük kısmı Ehl-i Beyt’e onun soyu üzerinden bağlanır; Kerbela’dan sonra Yol’un devamı onunla sağlanmıştır.
Deyişlerde
İmam Zeynel Abidin, cemlerde okunan düvaz imamlarda diğer on bir imamla birlikte anılır. Şah Hatayi, Pir Sultan Abdal, Kul Himmet ve Virani’nin düvaz imamları bunların en bilinenleridir.