Semavi dinlerde ibadetler, haham, papaz veya imam gibi ruhani önderler aracılığıyla yürütülür. Bu görevliler, kutsal kitaplara ve yazılı kurallara dayanır, ibadetin biçimini ve anlamını belirler. Bireyin rızası çoğu zaman sorulmaz, ibadet topluca ve kurallar çerçevesinde yapılır. Alevilik ise bu yapıdan tamamen farklıdır. Pir, gönülden ve rızalık temelinde rehberlik eder, hizmeti, sorumluluk bilinci ve Hakikat arayışıyla yürütür. Pir, Yol’un sahibi değildir; Yol’a canların rızasıyla hizmet eder. Semavi dinlerde otorite merkezden gelirken, Alevilikte rehberlik gönülden, Hakikat’ten ve yaşam deneyiminden doğar.

Aleviliğin erkanları ve ritüelleri, öbür dünyada cennete gitmek için değil, bu dünyada barışı, kardeşliği, adaleti ve doğayla, canlılarla uyum içinde yaşamayı sağlamak için uygulanır. Cemler, ziyaretler ve doğayla kurulan ritüeller, sadece ibadet değil, Yol’un öğretilerini ve Pir’in rehberliğini deneyimlemenin yollarıdır. Dağlar, nehirler, ağaçlar ve kutsal mekanlar, Hakikati hissedebildiğimiz ve rızalıkla yaklaştığımız alanlardır. Semavi dinlerde ibadetler daha çok ritüel ve kurallara dayanır, Alevilikte ise yaşamın kendisi rehberdir.

Alevilik, başkasını taklit ederek değil, kendi özünü, kendi değerlerini ve kendi erkanını yaşayarak anlam kazanır. Başka bir inancın ritüelleriyle kendini örtmek, takiyeye başvurmak, kişinin hem Yol’dan hem de kendi özünden uzaklaşmasına yol açar. Pir, talibini Hakikate yönlendirir; ama bu yönlendirme gönül ve rızalık temelindedir. Alevi Yol’u, bireyin özgür iradesi ve sorumluluğu ile yaşanır, taklit veya dışarıdan kopya ile değil.

Alevilikte iyi insan olmanın ölçüsü yalnızca ibadet değildir, yaşamın tamamı bir bütün olarak değerlendirilir. İyiyi, güzeli, adaleti ve barışı yaşatmak, insanları incitmemek, doğayı hor görmemek, canlıya kıymamak ve dünyayı daha yaşanır hale getirmek Yol’un temel amaçlarındandır. Semavi dinlerde ibadet çoğunlukla öbür dünyaya yönelik düzenlerken, Alevilik bu dünyada Hakikati yaşamak için erkan ve ibadeti uygular. Bu bağlamda Alevilik, çağa uyum sağlayan, sorgulamayı ve sorgulanmayı kabul eden özgür bir inançtır.

Cem erkanı gönül birliği ve rızalık temelinde yürür. Pir, ceme başlamadan önce tüm taliplerden rızalık alır, kadın, erkek, zengin veya fakir fark etmez, herkes eşittir. Küskünler ve dargınlar, gönül birliği oluşmadan aynı meydana oturamaz. Semavi dinlerde ibadetin katılımı bireyin hazır olmasına bağlı olsa da, ibadet biçimi ve yönetimi merkezi otoriteye bağlıdır. Alevilikte ise erkan, gönül ve rızalık ile yaşanır, bu, Yol’un adalet ve barış anlayışının temelidir.

Aleviliğin özgünlüğü, başkalarını taklit etmeden, kendi nefesini, kendi erkanını, Pir’in rehberliğini ve kendi Hakikat arayışını yaşamasında ortaya çıkar. Takiyeye başvurmak veya kendini farklı göstermek, kişinin hem Yol’dan hem de kendi özünden uzaklaşmasına neden olur. Semavi dinler, bireyi belirlenmiş kurallara uymaya yönlendirirken; Alevilik bireyin Hakikat arayışını, özgürlüğünü ve sorumluluğunu yaşamasına izin verir.

Alevilik, çağın gereklerine uygun olarak değişimi, yeniliği, sorgulamayı ve sorgulanmayı kabul eder. Katı dogmalara bağlı kalmaz, yaşam içinde olgunlaşmayı ve Hakikati aramayı esas alır. Semavi dinlerde dogmalar sabittir ve değişmez; Alevilik ise değişime ve yenilenmeye açıktır, çağın koşullarına göre Yol’u yorumlar.

Tüm dinler kendi içinde değerlidir, herkes kendi inancını özgürce yaşayabilir. Alevilik ise hiçbir dine bağlı değildir. Kendi özgün inancı, dünya görüşü ve erkan anlayışıyla varlığını sürdürür. İnsan, doğa, rızalık, adalet ve Hakikat, Alevi Yol’unun merkezindedir. Her can bu yolculukta bir tercih yapmak zorundadır: Ya Alevi olmanın sorumluluğunu üstlenir, Yol’un erkanını ve Hakikatini yaşar, ya da görmek istediği inancın içinde yolunu seçer.

Bu tercih kimseyi küçültmez, kimseye üstünlük kazandırmaz. Önemli olan, kişinin kendine ve yaşadığı inanca karşı dürüst olmasıdır. Hakikat, ancak özüne sadık olanda tecelli eder, takiyede değil. Yol, özgürlükle, sorgulamayla ve yaşamın içinde Hakikati aramakla yürünür.
Hakikat delilinin ışığı, özüne sadık kalanda parlar, takiyede değil.

alevi haber ağı

Humus’ta Halid aşiretinden silahlı çetelerin başında olan bir kişi ‘aşiret reisliği’ için öldürüldü, suç Alevilere atıldı. Muhacirin ve El Erman mahallelerinde Alevilere saldırarak, 25’ten fazla kişiyi katlettiler. Suriye’deki Alevi halkı sokaklara çıkarak direnişe geçmeli, direnişe destek verilmeli.

Eli silahlı çeteler, devlet dedikleri organize  güçlerle birlikte Humus’ta Alevilerin yaşadığı Muhacirin ve El Erman mahallelerine hiçbir neden olmaksızın saldırdı. İlk belirlemelere göre 25 kişi katledildi, onlarca kişi yaralandı. Aleviler tarihi hatalarını elindeki silahlarını devlete güvenip teslim ederek yaptı. Bu hatanın  bedelini, ilk olarak 7-10 Mart 2025 tarihli katliamla ödediler; 50.000 insan katledildi.

Dünyanın bu katliamlara tanıklık ettiği sürede de saldırılar durmadı; her gün birer ikişer kişi can verdi. Ellerinde silah yoktu, savunma yapacak güç kalmamıştı. Ölüm üzerine ölüm geldi. Bundan sadece birkaç gün önce kahvede oturan insanlar üzerine ateş açıldı; 5 kişi öldürüldü. Daha da kötü ne bir devlet ne de komşu yardıma geliyordu.

Olaylar Halid aşiretinden silahlı çetelerin başında olan kişinin eşiyle birlikte katledilmesiyle başladı. Evlerinin duvarına “buradan Hüseyiniler geçti” diye bir not bıraktılar. Bunun üzerine aşiret, ”Aleviler katletti diyerek” saldırıya geçti.

Bu onuru kimse çiğnemeyecek

Öncelikle Aleviler asla “buradan Hüseyniler geçti” diye bir slogan atmazlar. Attıkları slogan “ya Ali”dir. Bütün bu olaylar dizininde Alevilerin bu yolla insan öldürdükleri hiç olmamıştır.  Arapça yayında “Ahbar Humus el Asıma” da olayın amca çocukları arasında aşiret reisliğine adaylık tartışmaları nedeniyle ortaya çıktığını bildirdi. Bu haber akla mantığa daha yakındır. Dolayısıyla öldürülen kişilerin “aşiret reisliği” oyununa kurban gittiği söylenebilir. Bu gerçeklere rağmen, Alevi mahallesine saldırarak onlarca kişiyi öldürmek; bir kez daha Alevi olmanın kefaretini ödemektir. Bu anlaşılmaz olaydan çıkartacak en önemli sonuç,  artık susmamak gerektiğidir. Alevi olmak onurlu olmaktır, bu onuru kimsenin çiğnenmesine müsaade etmeyecektir.

Öte yandan, Muhacirin ve El Erman mahalleleri Alevi mahallesidir. Bu mahallelere  nasıl ateş açıp, insan öldürürsünüz? Canlı yayın esnasında kulaklarımla duydum biri bağırıyordu; “eşek oğlu eşekleri vurun öldürün, diri bir tek insan olmayacak hepsini katledin.” Silahsız Aleviler katlediliyordu. Katledenler ise düne kadar birlikte yaşadıkları iyi gün kötü gün dostu olan Arap aşiretleriydi. Bunlar devletten destek alıyorlardı, üstelik ağır silahları vardı. Büyük Arap TV bültenleri olayları “Humus’ta çatışma var” şeklinde sunarak, karşılıklı ateş ediliyor gibi vererek Alevileri de silah güç olarak gösteriyorlar. Bu açıdan Arap medyası tam bir taraflı medya olarak Colani’nin taraftarlığını yapıyordu.

Göz göre göre katlediyorlar

Aleviler bir kez daha katledilirken, dünya kamuoyu ciddi bir tepki göstermedi, göstermiyor. Devlet denilen şebeke, mahalledeki tüm mobil telefonları topladı. Hiç kimsenin çekim yapmaması gerektiğini dile getiriyor ve açıkça “sizlere 2 saat zaman tanıyorum her şeyi toparlayın” dedi. Bu iki saat zarfında görüntü çekenleri topluyor, silahlı güçlerin katletmede hedef seçtiği yerlerin işini bitirmeye çağırıyordu.

Sokağa çıkma çağrısı yapanları da “susun, insanları kışkırtmayın, silahsız olan Alevileri provakasyona düşürmeyin” sözleriyle tehdit ediyordu. Ancak onurlu Aleviler “sokaklara çıkalım sesimizi yükseltelim, hiçbir devlet bizi kurtaramayacak, kendi kendimizi kurtarmak için sokakları dolduralım” diyordu. İlerleyen günlerde ne olur bilinmez ancak açık olan tek şey Aleviler hep öldürülecekler hep yakılıp yıkılacaklar. Bu anlamsız haykırışlara karşı elde ne varsa, taşla sopayla bu kıyım hareketine karşı ayaklanmak ve seslerin yükselmesi gerekiyor.

Çeteleri durdurun

Bu arada Şeyh Ğazal Ğazal BM’ye hitaben bir bildiri yayınladı. Haklı olarak şeyhin yapabileceği tek şey de burdu. Bununla da yetinmeyip halkın sokaklara inmesini sağlayacak çağrılar yapmalıdır. Ğazal Ğazal’ın çağrısında, “Humus kentindeki Alevi mahalleleri, fiili otorite unsurlarınca desteklenen Bedevi gruplar tarafından gerçekleştirilen silahlı barbarca bir saldırıya maruz kalmıştır. Bu saldırı sırasında silahsız siviller, üzerlerine doğrudan ateş açılması, evlerin ve mülklerin yakılması, dükkânların tahrip edilmesi ve bu mahallelerdeki araçların ateşe verilmesi suretiyle korkutulmuştur. Fiili otoritenin, bu mezhepsel nitelikli saldırıları durdurmaktaki aczi ve yaklaşık bir yıldır aralıksız süren ihlalleri, Humus ve diğer tehdit altındaki bölgelerde yaşayan Alevi sivillerin hayatını tehlikeye atmaktadır. Bu doğrultuda, Birleşmiş Milletler, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi ve uluslararası karar vericilere acilen şu çağrıyı yapıyoruz;

1-Humus’taki Alevi mahallelerinde sivillerin korunması ve bu saldırıların derhal durdurulması için müdahalede bulunulması.

2-Sivil halka karşı işlenen ihlalleri ve suçları belgelemek üzere bağımsız bir uluslararası soruşturma komisyonu gönderilmesi.

3-Bu saldırıların doğrudan sorumlularının ve kışkırtıcılarının uluslararası insancıl hukuk ve uluslararası insan hakları hukuku uyarınca hesap vermesinin sağlanması” dedi.

Direnişe geçme zamanı

Bu satırlardan hareketle Suriye’deki Alevi halkını direnişe, sokaklara çıkarak tepkisini dile getirmeye çağırıyoruz. Silahsız olmak direnişin önünde engel değil. “Zaten her gün ölümleri yaşıyoruz, bundan sonrası ne olacak?” diye düşünmenin hiçbir anlamı yoktur. Sokaklar yaşam hakkımızın  sesi olmalı, haykırışımızı herkes duymalı. Bundan sonrası hiçbir şekilde birlikte yaşama olanağı yoktur bununla bilinmesi gerekiyor. Bu halk silahını kendi iradesiyle teslim etmişti, şimdi kendi iradesiyle direnişe geçecektir ve bunun desteklenmesi gerekli. Alevi halkının tek dostu olan Kürtler bu çağrıya cevap olmalı. Rojava Kürtleri bu haklı direnişe omuz verecektir.

özgür politika