Öğrenci dövdüğü, öğretmenlere hakaret ettiği ve din ayrımcılığı yaptığı iddiasıyla hakkında soruşturma açılan müdür yardımcısı, ‘Şikâyetçilerim Alevi’ dediği için MEB okulda skandal bir Alevi sorgusu yapmıştı. Soruşturmanın ardından müdür yardımcısına ödül gibi bir “ceza” verildi.

Ankara’da Yunus Büyükkuşoğlu Anadolu Lisesi Müdür Yardımcısı Tuncer Küllücek’in, kendisi hakkında soruşturma açılmasına neden olan öğretmeni ve müfettişini Alevi oldukları gerekçesiyle Milli Eğitim Bakanlığı’na (MEB) şikâyet etmesi, bakanlık müfettişlerinin de okulda “Alevi sorgusu” yapması skandalında ödül gibi ceza geldi.

İHL ödülü
Cumhuriyet’ten Sinan Tartanoğlu‘nun haberine göre, ilk soruşturmada başka bir okulda görevlendirilme cezası almasına karşın 1 yıl boyunca okulu ile ilişiği kesilmeyen Küllücek, skandalın ortaya çıkmasının ardından başka bir okula “sürüldü”. Ceza gibi görünen işlemde Küllücek, evinin çok yakınında yeni açılan Ayvalı İmam Hatip Lisesi’nde öğretmen olarak görevlendirildi.

Alevi şikayeti
Mamak Yunus Büyükkuşoğlu Anadolu Lisesi Müdür Yardımcısı Küllücek, hakkında soruşturma açılmasına ve ceza almasına yol açan öğretmen ve il müfettişini “Alevidir” diyerek MEB’e şikâyet etmişti. MEB, şikâyeti işleme koymuş, Anadolu lisesine iki müfettiş göndermiş, ilk soruşturmadaki müfettiş ve öğretmenin “Alevi olup olmadığını” sorgulamıştı.

Skandalın duyurulmasının ardından yeni gelişmeler yaşandı. “MEB’te Alevi sorgusu” skandalının ortaya çıkmasından bir gün sonra 12 Ağustos’ta, Küllücek’in görev yaptığı Yunus Büyükkuşoğlu Anadolu Lisesi’ne Ankara İl Milli Eğitim Müdürlüğü’nden “acil” koduyla bir faks gönderildiği öğrenildi.

Küllücek hakkında 6 Ağustos’ta hazırlanan ancak “işleme konulması ertelenen” atama kararnamesine dayandırılan faksta, Küllücek’in Etlik semtinde görevlendirildiği bildirildi. Görevlendirme kararının Küllücek hakkında açılan ilk soruşturma sonucunda alındığı belirtildi.

Küllücek’in görevlendirildiği okulun, Ankara’da yeni açılan imam hatip okullarından biri olan Ayvalı İmam Hatip Lisesi olduğu öğrenildi. Yani soruşturmacısını “Alevi” olduğu yönünde şikâyet eden müdür yardımcısı imam hatip lisesinde öğretmen olarak görevlendirildi.

Yeni açıldığı için öğretmen ve yönetici görevlendirilmesinin yapılmadığı lisenin, Küllücek’in ikamet ettiği eve çok yakın olması ve imam hatip lisesi olması “Ceza mı ödül mü” sorusunu akıllara getirdi.

Erzincan’ın Refahiye ilçesine bağlı Kürelik Köyü’nde Alevi vatandaşların camide  cem yapmasının ardından konuşan Alevi Dedesi Rıza Aydın; “Herhangi bir art niyet  yok, Bu art niyeti düşünene de lanet olsun” diye konuştu.

Erzincan’ın Refahiye ilçesine bağlı Kürelik Köyü’nde Alevi vatandaşların camide  cem yapmasının ardından konuşan Alevi Dedesi Rıza Aydın; “Herhangi bir art niyet  yok, Bu art niyeti düşünene de lanet olsun” diye konuştu.
Erzincan’a 75  kilometre uzaklıktaki Kürecik Köyü’nde 8 Ağustos günü  Ramazan Bayramı’nın birinci gününde yaşanan olayda İstanbul’da kurulan Kürelik  Köyü Derneği üyelerinin katılımı ile köy camisinde cem töreni yapıldı. İddiaya  göre cemaati olmayan caminin görevli imamı da 3 ay önce köyden ayrıldı.
Konunun basında yer almasının ardından cem törenini gerçekleştiren Alevi Dedesi Rıza Aydın,  kendisinin cem töreni için köye davet edildiğini belirterek; “Oraya gittiğimizde  öğrendik oranın camii olduğunu. 2-3 yıldır kimse  gitmiyormuş, imamı da 3 ay önce gitmiş. Bizi davet  ettiler, “Dede burada cem yapabilirmiyiz, her şey tamam” diye. Bizde Bakara  Süresi’nin 114’ncü, 115’nci ayetine uyarak, “İbadetin, yeri şekli zamanı yoktur.  Her taraf mabettir. Cem evinde bir izdiham vardı.  Çevredeki Sunni arkadaşlarımızla diyolakta çok güzel. Herhangi bir sıkıntı  olmadı. Duamıza başladık, Türkçe olarak ibadetlerimizi yapıyoruz. Orada da  elimizden geldiği, dilimizin döndüğü kadar Allah, Muhammet, Ali üçlemesinden  Ehlibeyt’i zikrederek yaptık. Herhangi bir art niyet yok, Bu art niyeti düşünene  de lanet olsun. Kim olursa olsun, kim düşünürse lanet olsun. Alevi de olsa Sunni  de olsa. Bu tabuları yıkalım. Eğer Alevi, Sunni ayrımı yoksa ki, yok. Yapanlara  yine lanet olsun. Eğer hepimiz Allah katında birsek. Kitabımız bir, Kuranımız  bir, peygamberimiz bir, Ehlibeyti seviyoruz. Yalnız Allah’a gidiş yolu tek  değildir. İstediğin şekilde mevlaya ulaşırsın. Bizde  böyle gidiyoruz” diye konuştu.

Kürecik, Elbistan yolu… Alabildiğine uzanan bozkırı ortadan bölen yolun her iki yanına serpiştirilmiş köyler… Köylerin sessizliği destansı ve kanlı bir tarihin izlerini saklamaya çalışsa da hakikat öyle değil! Ağustosun kavurucu güneşine bir de susuzluk eklenince toprağın çektiği acı yüzünden okunuyor. Toprak sadece susuzluktan, her yıl dönümünde onca zahmetle nimet vermekten yorgun değil. İnsanın yarattığı acıyı, ayıbı, vahşeti örtmekten yorgun! Menzili Kürecik’ten, Elbistan’a oradan Maraş’a uzayan toprak acının ummanına akan ırmak gibi kıvrılarak akıyor! Biz de bu acılar ırmağının seline kapılmış “Sevdili Köyü Festivali’ne” gidiyoruz. “Buralarda kışın çok az insan bulunur. Bunların büyük çoğunluğu dışarıdan geldi.” Diyor laf arasında Şexo Dayı. Yanık türküler, coşkulu halaylar… Bizim “Görevimiz” de “Güncel üzerine” söz etmek.

Ben asıl Kantarma’yı, Tacim Dede’yi merak ediyorum. Ve akşam karanlığında Kantarma’ya “Değirmen Restoran’a” varıyoruz. Bir su değirmeninin orijinal yapısı hiç bozulmadan “Restoran” yapılmış. Uzunca bir sofra, muhabbet derin ve ağır olacağa benzer. Nitekim “Mehmet Dede” de lütfedip buyurdular. Usul olduğu üzere, hoş beş, hatır gönül… Derken “Dede, kerem eyle, himmet eyle, aşk eyle” dedik. O ne lezzet, o ne zarafet, o ne ilim irfandır!!! İnsanlık tarihi dile gelmiş konuşuyor. “Acıyı bal eylemek” bu olsa gerek. Şad u handan olduk. Yüzündeki izzet, dilindeki lezzet ılık ılık yüreğimize aktı. “Eee” diyor Mehmet Dede “Gecenin de hakkı var!” Bu arifin dilinde “Muhabbete doyum olmaz! Gitmek zamandır.” demek. Mehmet Dede’ye niyaz edip ayrılıyoruz. Gecenin zifiri karanlığında şavkıyan, sonsuzca yıldız yağmurunun altında eve varıyoruz.

Sabah yolculuk var. Günün ilk ışıklarıya yoldayız. Menzilimiz Bingöl’ün Xolxol (Yayladere) ilçesi. Her yerde “Festival” var! Meğer ben yanlış gitmişim! Festivalleri karıştırdık! Benim davetli olduğum “Karer Festivali” imiş! Olsun, nazlı nazlı çağlayan zümrüt yeşili Peri Suyu’nu görmek, meşe ormanıyla kaplı dağlarla yarenlik etmek varken yanlışlık kimin umurunda! Yol yoldaşı olduğumuz Tv 10 ekibinden canları Xolxol’da bırakıp Dep’e (Karakoçan) dönüyorum. Taksici “Bir sefer daha yapmanın” telaşı ile dönemeçleri düz ederken, bir yandan da yaşadıklarını anlatıyor. Karakoçan’dan bir arkadaşımı arıyorum. Arkadaşım Badran köyüne götürüyor bizi. Sağ olsun konu komşu köy muhtarı muhabbete geldi. Badran cenneti ala misali bir köy. Köyün dört bir yanında erenlerin, evliyaların türbeleri var. Pir Cemal Abdal makamına niyaz ediyoruz. Muhtar Pir Cemal Abdal’ın menkıbesini dinliyoruz. Pir Cemal Abdal, Bagın Kalesi’nde esir edilen dört oğlunu kurtarmasını dileyen anayı kırmamış ve kaleye gitmiş. Gitmiş gitmesine de kale coşkun akan Peri Suyu’nun öte yakasında. Sal yok, tekne yok!.. Ee keramet ehlinde çare tükenir mi? Pir Cemal Abdal atmış hırkasını Peri Suyu’na ve üstüne binip karşıya geçmiş. Kalenin muhafızı olup bitenleri hayretler içinde izlerken, Pir sudan kıyıya çıkıp hırkasını çırpmış ve hırkadan toz çıkmış. Durumu muhafızdan dinleyen Hükümdar Pir’in isteğine “Sen sihirbazmışsın! Seni bir fırına koyacağım! Sağ çıkarsan istediğin esirleri veririm.” Demiş. Pir Cemal Abdal’ı ve yoldaşını cayır cayır yanan fırına kapatmışlar! Sabah olduğunda fırının kapağı açılmış! Bir de ne görülsün? Pir’in sakalı bıyığı buz tutmuş, yoldaşının elinde bir üzüm salkımı! Yoldaşı, çok tipi, fırtına oldu, ben acıkınca Pir’im bana üzüm verdi! Demiş. Hükümdar çaresiz verdiği sözü tutmuş ve dört esiri serbest bırakmış. Pir Cemal Abdal dört canı almış ve dergahında irşat etmiş, dört can da hakikate ermiş. Şimdi o Dört Ermiş’in türbesi de Badran köyünün dört bir yanında.

Muhabbetin gece yarısına kesen saatlerinde heyecanımı bastırarak “Mazlum Doğan’ın köyü yakın mı?” dedim. Hane sahibimiz “Evet. Yakın ama yolun bir kısmını yaya yürümek gerek. Yokuştur ve çok yorucu olur.” Diyor. “Beni oraya götürür müsün?” Kısa bir sessizlikten sonra deme şeklimden etkilenmiş olacak ki, başıyla “Olur” anlamında işaret ediyor. İyi de sabah nasıl olacak? Uyumaya çalışıyorum ama! Birkaç saat uykudan sonra kalkıp yolun “Golan Kaplıcası’na” kadar araçla gittik. Zümrüt yeşili Peri Suyu iki yamacı safi kaya olan derin vadiden coşkun akıyor. Ne yapacağız? Keramet ehli değiliz ki “Hırkamıza suvar olup karşıya geçelim!” Neyse ki asma köprü var. Aracımızı geldiğimiz kıyıda bırakıp karşıya geçiyoruz. Onca yakıcı güneşin altında yokuşu nasıl tırmandığımı ben de bilmiyorum! Karşıda Teman Köyü göründü! Köyün üst tarafında bir ev, rehberim “O ev işte!” deyince uçasım geldi!.. Yerinden çıkarcasına çarpan kalbime hakim olmaya çalışarak avluya girdik. Karşıda ermişliğin tevazusu ile bastonu elinde iki insanlık mabedi! Kebire Ana ve Pir Kazım Baba… Niyaz oluyoruz bu canlı mabetlere! Tanış olduk. Su içtik. Soluklanmaya çalıştık ama Mazlum ile Delil’in makamına gitmeye yürek yetecek mi? Bir mezar… İki taş! Mazlum Doğan… Delil Doğan!.. “Canlar canını buldum, bu canım yağma olsun!” dediğinde Yunus Emre kimi bulmuştu bilmem ama “Canlar canını buldum!” Taşına toprağına niyaz ettim. Zulmat aleminin karanlığına kandil olma aşkı ile Hak için Hakka eren Mazlum ve Delil’in huzurunda dara durmak gerek. Bir kabre iki umman sığar mı? Pir Kazım Baba iki selvisi anısına, iki selvi dikmiş kabrin ayakucuna. Kusursuz, dümdüz uzamış selviler. Kabrin yanında bir çerağ uyanmış şulesi iki dilim! Mutlaka Kemal Pir, Hayri Durmuş buralarda bir yerdedir de görmeye mecal gerek! Hakkın Hakikatinden nasiplenenler Pir Seyit Rıza’yı, Alişer’i Zarife Ana’yı da görmüştür bu makamda. Haddimi bildim, Hak aşkına Hak ile Hak olan aşıklarına bir şey anlatmadım. Zira Hakka erenler Hakikatten haberdardır!

Eve döndük!.. Kebire Ana, Pir Kazım Baba ve Ablalar.. Kebire Ana’nın “Mazlumum, Delilim…” diye başlayan cümlelerinde gözünün ufkunda hüzün çizgisi, çizgiye yazılmış aşkın ezgisi! Pir Kazım Baba yıllar önce taliplerini görmeye gidişini ve devletin saldırısından korunmak için gecenin geç saatlerinde yaptıkları cemleri anlatıyor. “Bu Alavilere (Telaffuzu böyle) kızgınım Madımak’taki canlara sahiplik etmediler!” diyor. Kebire Ana’ya ve Pir Kazım Baba’ya çok şey sormak istiyorum ama “Sus ve dinle!” diyorum kendime! Dinledik… Anlamaya izan tartmaya mizan gerek!..

Malatya’daki Darende Gülpınar Şelalesi’ne gezmeye giden Kemal Ateşoğulları ve akrabaları bir restoranda balık yemek istedi. Mekan sahibi F.G., Ateşoğlu’nun akrabalarının kolunda Zülfikar dövmesini görünce ailenin restoranda oturabilmeleri için iki yüz lira talep etti. Bu tutumun nedeni Ateşoğulları’nın mekan sahibi F.G. ile görüşürken aralarında geçen diyaloglar sırasında ortaya çıktı. Evrensel’den İsmail Afacan’ın haberine göre, 200 TL talebinin nedenini soran Ateşoğulları’na F.G., “Sizin teşkilatınızı tanıyorum, size yer vermem” dedi. Bunun üzerine Ateşoğulları, “Bizim teşkilatımız neymiş” diye sorunca şu yanıtla karşılaştı: “Siz Alevisiniz, size servis yapamam, yer de vermem.” Daha sonra mekan sahibinin adamları Ateşoğulları ve ailesinin üzerine yürümek istedi. Yaşanan gerginlik üzerine restorana jandarma geldi. Jandarma, buranın özel mülk olduğunu söyleyerek, “Mekan sahibi isterse servis açmaz” dedi.

Jandarma sebebin ne olduğunu sorunca Ateşoğulları, Alevi oldukları için böyle bir tutumla karşılaştıklarını dile getirdi. Ateşoğulları, yaşananların ardından mekan sahibi F.G hakkında şikayetçi oldu. Ateşoğulları, Türkiye ’de hâlâ böyle tutumların olmasına anlam vermediğini söyledi. Bu işin arkasını bırakmayacağını dile getiren Ateşoğulları, Türkiye’deki yargı sürecinde bir sonuç alınamazsa Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne başvuracağını belirtti. CHP Malatya Milletvekili Veli Ağbaba ve AKP Sivas Milletvekili ve Savunma Bakanı İsmet Yılmaz’a durumu aktardığını söyleyen Ateşoğulları, “Gerekeni yapacaklarını söylediler, bekleyip göreceğiz” dedi.

radikal

Ne dinim var ne imanım
Kalenderim kalenderim
Ne şekkim var ne gümanım
Kalenderim kalenderim

Ne taşlardan arlanırım
Ne sözlerden dillenirim
Çul da giysem sallanırım
Kalenderim kalenderim

Ne salnım ne selatım var
Ne farzım ne sünnetim var
Ne govum ne gıybetim var
Kalenderim kalenderim

Dört kitabı ben yazarım
Kırklara engür ezerim
Kendi reyime gezerim
Kalenderim kalenderim

Can KASAPOĞLU

Her ne kadar Aleviler, gerek faili belli kesimler tarafından gerçekleştirilen Alevi katliamlarını protesto ederek ve gerekse hak ve özgürlük taleplerini dillendiriken göstermiş oldukları duruş, yöntem ve sonuç alma konusunda henüz beklenenin çok uzağındalardır.

Sadece TC döneminde yapılan Koçgiri ve Dersim Soykırımı, Maraş, Sivas, Malatya, Kırıkhan, Çorum ve Gazi katliamları gibi acıları günümüze değin bilinen belli-başlı önemli katliamlarda Aleviler genel olarak ‘protesto ve anma’lar biçimiyle gündeme gelmişleridir.

Yapılan soykırım ve katliamların hesabını sorma, onun gerekli örgütlenmesini, kurumsallaşmasını ve derinliğine, detaylı analizlerinin yapılarak soykırımı ve katliamları yapan zihniyeti, anlayışı ve inkarcı, asimilasyoncu politikaları yürütenleri iyi tanıyıp bilince çıkarma noktasında sorunlar yaşamaktadırlar.

Örneğin ‘Dersim Soykırımı’ söz konusu olduğunda belli bir çevrenin duyarlılığı dışında kalanlar hemen, ‘Devlet Dersim’den özür dilesin, Tazminat ödesin vb’ deyimine takılıp durular. Elbette devlet yaptıklarından ötürü özür dilemeli, kendi kanlı ve katliamcı tarihi ile vicdan muhasebesi yapmalıdır.. Devlet bunu, mağdurlar istiyor diye değil, kendisi ile hesaplaşması, tarihinden utanç duyduğu ve bir daha böyle bir şeyi asla ve asla yapmayacağını beyan etmelidir.. Ancak soykırım ve katliam mağdurlarına düşen ise ‘hesap sorma ve almak’ olmalıdır..

Yine Sivas-Madımak katliamıyla ilgili yıllarıdr ‘Madımak müze olsun’ gibi aslında önemli bir talep, beklenti vardır.. Ancak Madımak’ın müze olması ne Madımak’ta diri diri, hunharca yakılan insanların hesabını sorma anlamaına ve nede özellikle Alevilerin vicdanen rahatlamasına neden olacaktır.. Talep yerindedir ancak yeterli, sonuç alıcı değildir.. Burada eğer devlet, devlet ise orayı zaten kendiliğinden müze yapacaktır.. Yada bir başka deyimle Madımak’ı müze yapan bir başka iktidar geldiğinde Alevilerin sorunları bitmeyecektir..

Üçüncü Boğaz Köprüsü’ne Yavuz adının verileceği üzerine Aleviler haklı olarak tepki duymuşlardır. Bazı kesimler ise hemen Alevileri ön plana sürmeye, sanki Yavuz sadece Alevileri katletmiş, diğer inanç ve halklara hiç bir şey yapmamış.

İstanbul’u fethi, dünyanın gözünün içine bakılarak her yıl devlet tarafından kutlanmaktadır.

Neden hiç bir devlet, hiç bir halk ve inanç buna karşı gelmemektedir acaba? Fatih, buraları hemde kimsenin burnu kanamadan ve müze yapmak için mi fetetmiştir? Yavuz Sultan, sadece Alevileri mi katletmiş acaba, neden diğer mağdurlar, rumlar, avrupa vd buna sessiz kalırda hemen Aleviler’e göz dikilir? Aleviler ise nedense çok daha yakınlarındaki çok önemli olayları hemen unutur ve yaratılan gündemin arkasından koşmaya başlarlar..

Mesela Dersim’i bombalarken ‘zevk’ alan biri olan ve Türkiye’nin ilk kadın savaş pilotu, Atatürk’ün manevi kızı Sabiha Gökçen’in adını verildiği Sabiha Gökçen Havalimanı’ndan uçmamak için bir eylem yapılmaz.. Aynı şey ‘Atatürk’ hava limanı veya liseleri, ünüversiteleri, okulları, köprüleri, caddeleri vb yerler içinde geçerlidir.. Neden bu köprülerden geçilir, bu okullara gidilir, bu kurumlardan diplomalar alınır da ses çıkartılmaz?

Ermenilerin, Kürtlerin, Alevilerin ve bir bütün olarak Gayri Müslim halkların ve inançları açısından Atatürk’ün Yavuz’dan, Fatih’ten vb ne farkı vardır?

Kaldıki Alevilerin, oldum olası en ufak bir haksızlık ve eşitsizlik karşısında duyarsız kalmayıp, eşitlik için ayağa kalktıkları, isyan ettikleri veya haksızlığa karşı gelenlerin cephesinde yer aldıkları bir olgudur.

Gerçektende Türkiye Cumhuriyeti yakın tarihine bakıldığında Alevilerin, her dönem, çevrelerinde olup-biten her türlü toplumsal, sosyal ve siyasal olaylara duyarsız kalmadığı görülmüştür.

Alevilerin, zalimlere ve şer cephesine karşı göstermiş oldukları mazlumun yanında yer alam ve  haksızlığa karşı göstermiş oldukları, olması gereken reksleflerin ise yien kendileri açısından çok ağır bedelleri olduğu bir realitedir..

Alevilerin her zaman ve her yerde, her koşulda haksızlığa ve şer cephesine karşı, eşitlik, özgürlük ve demokrasi isteyen güçlerin yanında, mazlumların cephesinde yer almaları ise ‘Aleviliğin’ bir gereğidir..

Alevilik böyle emrettiği, böyle olması gerektiği ve bunun ‘doğru’ olduğundan yola çıkarak bu duruşun, bu onurlu yaşamın felsefesi ve yaşam biçimidir..

Fakat Aleviler, her ne kadar zaman zaman ve özelliklede belli özgün günlerde, kendilerine karşın yapılan katliam vb anmalarında sokaklara çıkarak protesto, hak talepleri vb istemleri dillendiriyor ve devletten bir beklenti içine giriyorlarsada bu yeterli değildir.. Diğer yandan bu durum, yani salt dillendirmek yeterli olmamakla birlikte devletinde bir şekilde işine gelmektedir..

Böyle durumlar karşısında devlet iktidarı hemen bir ‘yeni açılım’ ile süreci idare etmeye, sözde Alevilerin sorunlarına ne kadar duyarlı olduğunu ilan etmektedir..

Mesele yöntem sorunudur..

Mezopotamya ve Anadolu önemli değişiklere gebedir.

Dostunu ve düşmanını çok iyi tanıma ve buna görede gerekli her türlü örgütlenmesini sağlayamayan Aleviler sürece çok fazla müdahale edemezler.

Müdahil olarak içinde yer almanın dışında kalmak ise gündem yaratma değil, yaratılan gündemin peşinden gitmek olur ve buda Aleviler’e kaybettirir..

Ali YILDIRIM

BEYLER ATALARINIZIN ELLERİ KANLIDIR. YAVUZ SULTAN SELİM’İN KIZILBAŞ KATLİAMI…

(Osmanlı Engizisyonu kitabından kısa bir bölüm)
Yavuz Selim başkanlığındaki engizisyon mahkemesinin verdiği karardan sonra sıra bu kararın infazına gelir.
Yavuz kararın infazı için tüm devlet olanaklarını seferber eder.
Osmanlı tarihlerinde Kızılbaşlar hakkında alınan katliam kararı ve kararın infazı çok açık bir biçimde ifade edilir. Çağımızın resmi tarihçileri ise dedeleri Yavuz’u temize çıkarmak amacıyla tüm bu gerçekleri çarpıtmak için çaba harcarlar.
Yavuz Selim hemen infaz kararının yerine getirilmesi için tüm ülke yöneticilerine fermanlar gönderir. Bu fermanlarda öncelikle Kızılbaşlar’ın Kızılbaşlığ’a eğilim duyanların sap¬tanması istenir. Yedi yaşından büyükler ile yetmiş yaşından küçüklerin yani 7 den 70’e tüm Kızılbaşlar’ın ad ad defterlere yazılarak acilen saraya bildirilmesi istenir.
Hoca Sadettin Efendi Tarihi’nde bu durumu şöyle yazar:
“Fetvaların kaleme alınmalarını müteakib Kızılbaşlar’a karşı şiddetle harekete geçmek zamanının geldiğine kani olan Selim, müfritlerin tesbit edilerek bir deftere kayd edilmesini emretmek suretiyle Kızılbaş katliamına girişmiştir.”
“Ayağı uğurlu padişah Rum diyarında yerleşmiş bulunan Kızılbaş tutkunlarını ve Alevi tavşanlarını araştırmak için ülke yöneticilerine uyulması gerekli buyruklar gönderüb, yediden yetmişe varınca ol yaramazlardan idüğü saptanan eşkiyanın adları defter olunub mutlu kapuya bildirilmesine ferman-ı hümâyûn çıkarmıştı.”
Deftardar Mehmed Efendi Selimşahname adlı kitabında Yavuz’un katliam hazırlıklarına ilişkin şu bilgiyi verir:
“Her şeyi bilen Sultan, o kavmin (Kızılbaşlar’ın) etbâını kısım kısım ve isim isim yazmak üzre, memleketin her tarafına bilgiç katibler gönderdi. Yedi yaşından yetmiş yaşına kadar olanların defteri divana getirilmek üzere emredildi.”
Defterdar’ın söyledikleri gösteriyor ki Yavuz Selim tüm yöneticilere emirler göndermekle yetinmemiş ayrıca ve özel ola¬rak Kızübaşlar’m defter edilmesi yani defterlere yazılmasıyla, araştırılıp, teslim edilmesiyle görevli adamlar görevlendirmiştir.
Kızılbaşlarm katledilmesin haklı bulsa da resmi tarihçi Uzunçarşılı da bu defter edilme olayını belirtmeden yapamaz: “Sultan Selim bilhassa Orta Anadolu’daki Kızübaşlar hakkında inceden inceye tahkikat yapılmasını arzu ederek bu hususta biri karar alınması için bizzat kendi riyasetinde bir divan akdiyle bu husustaki mütelasını beyan etmiş ve bu suretle yediden yetmiş yaşına kadar Kızılbaş oldukları sabit olanları tahrir ettirmiştir.”
Kızılbaşlar’ın defter edilmesi olayı birinci elden Osmanlı Ta¬rihlerinin tamamına yakınında yer alıyor. Solakzade’de, Müneccimbaşı’nda, Selimname’de Netayic ül-vukuat’ta bu kat¬liam bu olay bulunmaktadır.

HÜKMÜN İNFAZI:
“KIZILBAŞLAR’IN DEFTERİNİN DÜRÜLMESİ”
Hüküm verilmiştir. Kızıbaşlar defter edilmiştir. Şimdi sıra bu “defterin dürülmesine” gelmiştir.
Yavuz Selim’in Anadolu’daki Kızılbaş varlığını tesbit etmek için özel görevlendirdiği bilgiç katibler/engizisyon görevlileri işlerini tamamlayıp Osmanlı sarayına dönmüşlerdir. Kol¬tuklarının altında katledilecek insanların adları yazılı defterler vardır.

Ölüm listelerine sımsıkı sarılarak, bir an önce binlerce insanın canını okumak isteğiyle kara bir ölüm hükmü gibi sa-rayda toplanırlar.
Yavuz’un bilgiç katipleri tipik birer engizisyon görevlisidirler, bunun tartışacak hiçbir yanı yok.
“Getirilen defterlere nazaran, ihtiyar genç 40.000 kişi yazılmıştı.
Ondan sonra her memleketin hakimlerine memurlar def¬terler getirdiler.
Bunların gittikleri yerlerde kılıç kullanılarak, bu memleketteki maktullerin (öldürülenler) adedi kırk bini geçti.”
Yavuz Selim bilgiç katiplerinin, engizatörlerinin ge-tirdikleri defterleri şöyle bir gözden geçirir.
“Eyalet valilerinden tesbit edilebilen 40 bin Kızılbaşın isim¬lerini muhtevi defterler geldi.
Selim Han, hepisinin öldürülmesini emir buyurdu.”

Sonra hükmü hümayun yazılır.
“Hükm-i katl-i âm-ı cemaât-ı Kızılbaş der memalik-i Rum-ı ma’delet-tuhûm”
Yani Anadoluda yaşayan Kızılbaşlar’ın katline dair hüküm.
Yavuz Selim defterlere infaz hükmünü ekler ve mem-leketin kadılarına götürülmek üzere bilgiç katiplerine teslim eder.
Kara ölüm hükmü engizatörlerin elinde yel gibi kadılara ulaşır. Artık yaşanacak olan eşi benzeri olmayan bir vahşettir.
“Sapkınlığa sürüklenen aşiret ve iller (ilât) iyice incelenip Şii mezhebine girmiş 40 bin kişi liste halinde tesbit edilip bunların elebaşları öldürülüp, ortadan kaldırılmış, beyinsizler başkalarına ibret olacak biçimde yola getirilmiştir.”
Osmanlı Tarihi için güvenilir kaynaklardan sayılan Solakzade de aynı vahşete yer verir:
“Uğurlu padişah hazretleri Anadolu’da ikamet bu-yurduğunda, Kızılbaşlar’ın teftişi için vilayet valilerine hükm-i şerifler göndermiş ve yedi yaşından yukarıda olanlardan ne kadar kerih güruha mensub var ise, bütün eşkiyanın isimlerini defter ettirmiş idi.Toplam kırk bini bulan bu sapıkların kimi maktul ve kimi mahpus olmuş idi.”
İstanbul sarayından çıkan atlılar, Yavuz Selim’in bilgiç katipleri/engizatörler. Anadolu’ya onbinlerce ölüm hükmü taşırlar. Hükm-i şerifler kadılara ulaşır ulaşmaz Anadolu’da oluk oluk yoksul köylülerin kanı akmaya başlar. “Hükm-i şeriflerde hiç “şerifli” bir yan yoktur. Savunmasız, masum insanların katlini buyuran cinayet emirleri nasıl şerif olabilir ki?
“Cihanda geçerli ferman-ı hümâyûn gereğince yöneticilerin araştırma ve taramalarıyla sayılan kırk bini bulan bunların kimi ortadan kaldırılıp, kimi de hapse attırıldı.”
Tüm resmi tarih yazarlarının kaynak gösterdiği Hoca Sadettin de 40 bin Kızılbaş’ın deftere yazıldığını kaydediyor. 1512’lerin Anadolu’su ve Anadolu’daki nüfus yoğunluğu göz önüne alınırsa vahşetin ne korkunç boyutlara ulaştığı kendiliğinden anlaşılıyor.

Not: Kitapta katliam osmanlı resmi belgelerine dayanılarak etraflıca ele alınmıştır…

Alevi Kültür Dernekleri Genel Başkanı Doğan Demir, Genel Başkan Yardımcısı Hüseyin Özveren, Genel Sekreteri Ahmet Doksöz ve Genel Sekreter Yardımcısı Kurtuluş Geyik, BDP Genel Merkezi’nde, Genel Başkan Yardımcıları Meral Danış Beştaş, Yüksel Mutlu ve Parti Meclisi Üyesi Arif Yıldız ile görüştü.

BDP Genel Başkan Yardımcısı Meral Danış Beştaş, ayrımcılığa uğrayan kesimlerin yanında olduklarını belirterek, “Alevilerin talepleri bizim taleplerimizdir. Dil, din, kimlik ve inanç özgürlüğünün sağlandığı, koruma altına alındığı ve devletçe tanındığı bir anayasal sistem istiyoruz. Türkiye, 82 Anayasası ile yürüyemeyecek konumdadır. Bir paketin, eğer Anayasa yapılmayacaksa, çıkması düşünülüyorsa Türkiye’nin temel sorunlarına değen, bununla temas eden, başta Kürt sorununun çözümü noktasında, barış ve çözüm sürecine katkı sunacak, ikinci aşamaya güç verecek bazı düzenlemelerin madde değişikliklerinde olması gerekiyor. Alevilerin talepleri bizim taleplerimizdir. Kadınların talepleri bizim taleplerimizdir. Her türlü ayrımcılığa uğrayan kesimin, özgürlükçü anlamda, yani kendi taleplerini ifade etmesi noktasında BDP olarak her zaman yanlarında olduk” diye konuştu.
BDP Genel Başkan Yardımcısı Mutlu ise yeni anayasa için eşit yurttaşlık, Alevilerin kendini ifade edebilmesi, cemevlerinin yasal statüye kavuşturulması ve Alevilere ait mülklerin gerçek sahiplerine ilave edilmesi gibi önerilerinin bulunduğunu anımsattı.

Alevi Kültür Dernekleri Genel Başkanı Doğan Demir de Meclis’te grubu bulunan 4 partiden randevu istediklerini hatırlatarak, Anayasa yapım sürecinde, bugüne kadar Alevilerin talep ve beklentileri doğrultusunda hiçbir gelişmenin olmadığını savundu. Demir, bu önemli süreçte Alevilerin temel hak ve özgürlüklerinin de ciddiye alınmasını beklediklerini dile getirerek; “Tabii bu ülkede sadece Aleviler değil Kürtler de aynı noktada, diğer azınlıklar da aynı noktada, bu anlamda 75 milyonu kapsayacak bir anayasa yapılmasını, hem Hükümetten hem de diğer siyasi partilerden bekliyoruz. Tam da barış sürecinin konuşulduğu bir zamanda, hem inanç özgürlüğünün yaşandığı hem de bütün taleplerin bu süreçte karşılanabileceği bir alan olsun istiyoruz” dedi.