Veri koruma kalkanı “Privacy Shield”, sanal şirketlerin Avrupa vatandaşlarının kişisel verilerini yasal olarak ABD’ye vermesini sağlıyordu.
Neredeyse tüm Amerikalı büyük şirketler tarafından kullanılan bu olanak ile Avrupa internet kullanıcısının “kimlik, internetteki davranışları, konumu” gibi kişisel verilerin değerlendirilmesi mümkündü.
Avrupa’da her ne kadar bu verilerin kullanılması sıkı bazı düzenlemelere tabi tutulsa da, ABD’de daha az bir koruma kalkanı var.
Amerikan şirketlerinin kişisel verileri kullanabilmesi için Privacy Shield anlaşması, Amerikan şirketlerinin bazı tedbirlere uyması koşulu ile ayrıcalıktan yararlanmasını öngörüyordu.
Anlaşma, Temmuz 2016’da kabul edilmişti. Bir yıl öncesinde ise Safe Harbor isimli diğer bir anlaşma AAD tarafından geçersiz kılınmıştı
Privacy Shield anlaşması da kabul edildikten hemen sonra özel yaşam savunucusu Max Schrem tarafından yargıya taşınmıştı. Aynı kişi Safe Harbor anlaşmasına karşı tepkiye de öncülük etmişti.
AAD’nin aldığı karar, “aralarında veri transferinin de olduğu bireylerin temel haklarına müdahaleyi imkansız” hale getiriyor. Zira Avrupa Adalet Divanı’na göre bu kararla Amerikan kamu otoriteleri, “gerekli sıkı tedbirler” getirmemesi halinde kişisel verilere erişmeyecek.
Anlaşmaya karşı çıkanların temel argümanlar arasında, ABD’ye verilen kişisel verilerin NSA ve FBI gibi Amerikan güvenlik servisleri tarafından kontrolsüz bir şekilde casuslanabileceği var. CIA ve NSA eski görevlisi Edward Snowden de ABD ve İngiltere’nin kitlesel gözetim programlarının varlığını ortaya çıkarmıştı.
