Bir zamanlar göl yatağı olan devasa kurumuş ve çatlamış toprak, balık iskeletleri ve su arayan çaresiz hayvanlarla dolu.
13 yıllık tarihi bir kuraklığın ortasında, kıtanın Pasifik kıyılarını kucaklayan bu Güney Amerika ülkesinde yağış seviyeleri düştü. Daha yüksek hava sıcaklıkları, bir zamanlar ilkbahar ve yaz için önemli bir eriyik suyu deposu olan And Dağları’ndaki karın sıkışmadığı, daha hızlı eridiği veya doğrudan buhara dönüştüğü anlamına geliyor.
Kuraklık, dünyanın en büyük bakır üreticisindeki maden üretimini vurdu, lityum ve çiftçilik için su kullanımı konusunda gerilimi artırdı ve başkent Santiago’nun potansiyel su tayınlaması için benzeri görülmemiş planlar yapmasına yol açtı.
Normalde, Pasifik’ten gelen düşük basınçlı fırtınalar, kışın Şili üzerindeki yağışları boşaltır, akiferleri yeniden doldurur ve And dağlarını karla doldurur.
Ancak küresel bir araştırmaya göre, Şili kıyılarında fırtınaların gelmesini engelleyen, doğal olarak meydana gelen deniz ısınması, küresel deniz sıcaklığının artmasıyla yoğunlaştı.
Şili’deki İklim ve Dayanıklılık Merkezi’nde araştırmacı olan Duncan Christie, 400 yıl geriye giden ağaç halkalarının analizinin mevcut kuraklığın ne kadar nadir olduğunu gösterdiğini söyledi.
Bunun, ülkenin “su kuleleri” olarak adlandırdığı And Dağları’nın yenilenme şansının olmadığı anlamına geldiğini ve bunun da ilkbaharda kar eridiğinden nehirleri, rezervuarları ve akiferleri doldurmak için çok daha az su olduğu anlamına geldiğini söyledi.
Uluslararası İklim Bilimi Dergisi’nde 2010’dan 2018’e kadar Şili’nin kuraklığını analiz eden bir 2019 araştırması, değişen hava olaylarının gelecekte kuraklığı hafifletebileceğini, ancak çok şeyin buna bağlı olacağını söyledi.
