Alevi Gazetesi – Milli Eğitim Bakanlığı Hayat Boyu Öğrenme Genel Müdürlüğü, “Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli” kapsamında Alevi-Bektaşi kültürü, inancı ve değerlerinin doğru kaynaktan öğrenilmesini amaçlayan 12 modüllük yeni bir eğitim programı hazırladı.
Program, tüm yurtta halk eğitimi merkezleri aracılığıyla uygulanacak. Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin, “Anadolu irfanı, milli birlik ve beraberliğimizin en güçlü harcıdır” ifadesine vurgu yaptı. Bu ortak mirasın doğru kaynaklardan öğrenilip gelecek nesillere aktarılması için hayat boyu öğrenme imkânlarının yaygınlaştırıldığı belirtildi.
Yetişkinler ve 13 yaş üzeri katılımcılara yönelik programda şu modüller yer alıyor: Alevilik ve Bektaşiliğin Temel Esasları, Alevilik ve Bektaşilikte Yol-Erkân, Alevi-Bektaşi Tarihi, Alevilik-Bektaşilikte Toplumsal Kurumlar, Alevi-Bektaşi Edebiyatı, Alevilik-Bektaşilikte Ocaklar ve Dergâhlar, Alevi-Bektaşi Hak Âşıkları/Ulu Ozanları, Alevi-Bektaşi Müziği.
Çocuklara yönelik hazırlanan programda ise Alevilik-Bektaşilikte Edebiyat ve Sanat, Alevilik-Bektaşilikte Semah, Alevilik-Bektaşiliğe Giriş ve Yolun İzinde: Değerler, Dostluk ve Gönül Bağı modülleri bulunuyor.
Kurslar hakkında detaylı bilgi almak isteyen vatandaşlar, kendilerine en yakın halk eğitimi merkezine başvurabilir veya http://e-yaygin.meb.gov.tr adresini ziyaret edebilir.
Bektaşi Tarih Yazımı — Bektaşiliğe dair en eski ve etkili söylemlerden biri, 19. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu dışında, özellikle Batı Avrupa ve Kuzey Amerika’da ortaya çıkmıştır (Kara 2019, 234-257). Seyahatlerin, misyonerlik faaliyetlerinin ve diplomatik ilişkilerin yoğunlaşmasıyla birlikte, Batılı araştırmacılar ve yazarlar Osmanlı coğrafyasındaki Bektaşi topluluklarıyla karşılaşmış ve onlara dair özgün anlatılar kurmaya başlamıştır. Bu anlatılar, Bektaşi tarikatını çoğu zaman liberal, hoşgörülü ve akılcı bir gelenek olarak tasvir etmiş; bu nitelikler özellikle Sünni İslam’ın egemen tasvirleriyle bilinçli bir karşıtlık içinde sunulmuştur. Bu imajın merkezinde, Bektaşilerin şeriat hukukuna karşı kayıtsız görünümleri ve kapsayıcı bir dinî anlayış sergilemeleri yer alıyordu. Bu durum, onları özgür düşünürler ve aydınlanmış mistikler olarak idealleştirmeye yol açmıştır. Bazı gözlemciler tarikatı, İslam’ın en “aydınlanmış” ifadesi olarak nitelemiş, hatta İslam dışı bir gelenek olarak değerlendirmiştir (a.g.e. 237-242). Bu tasvirler, Bektaşilik ile Masonluk arasında sıkça kurulan benzetmelerle pekiştirilmiş; her iki yapının da gizemcilik, aydınlanmacılık ve özgür düşünceyle ilişkilendirilmesi öne çıkarılmıştır. Genellikle hayranlık içeren bir üslupla kaleme alınsalar da, bu anlatılar seçmeci bir biçimde kurgulanmış bir “Öteki”ye Batılı ideallerin yansıtılması anlamına gelir ve romantizmi kültürel hiyerarşi ile oryantalist sahiplenme çerçevesine yerleştirir (a.g.e. 255 vd.).