Alevi Gazetesi – Almanya’nın Münih kentinde faaliyet gösteren Münih Alevi Toplumu (MAT), kuruluşunun 50. yılını 8 Kasım 2026 Pazar günü düzenlenecek özel bir etkinlikle kutlayacak. Etkinlik, Münih’teki Herkulessaal salonunda gerçekleştirilecek.
“Çeşitlilik İçinde Birlik” anlayışıyla düzenlenecek kutlama, Alevi toplumunun yarım asırlık örgütlenme deneyimini, inanç ve kimlik mücadelesini, kültürel çalışmaları ve toplumsal dayanışmayı bir arada değerlendirecek. MAT Başkanı Musa Çelik, tüm canları bu anlamlı buluşmaya davet ederek, “Birlikte var olduk, birlikte güçlendik; geleceğe birlikte ışık olacağız!” mesajını verdi.
Etkinlikte müzik ve kültürel etkinlikler de yer alacak. Sahne alacak sanatçılar arasında bağlama sanatçısı Erdal Erzincan ve sanatçı Şaşa Serap bulunuyor. Ayrıca, Münih Alevi Toplumu Korosu da etkinlikte yer alacak.
50. yıl kutlaması, geçmişten bugüne uzanan yolculuğun hatırlanmasının yanı sıra geleceğe yönelik ortak hedeflerin ve dayanışma anlayışının güçlendirilmesini de amaçlıyor.
Sırada ne var: Etkinlik, "Çeşitlilik İçinde Birlik" anlayışıyla gerçekleştirilecek.
Bağlamanın Kısa Tarihi — Kopuz isminin Yenisey anıtlarında geçtiği tespit edilmiştir. Türklerin kullandığı pekçok ağız ve lehçede bu adın; kobuz, kobus, kobız, kobıs, komız, komıs, küpüz, kupüz komuz, komus, homus, kubıç ve qobuz gibi şekillerde neredeyse hiç değişmeden günümüze kadar ulaştığı görülmektedir (Eroğlu, 2011: 7). Gâzimihâl ve Kemal Eraslan’ın çalışmaları, kopuz adının, kop kelimesinden türemiş olabileceğini ifade etmektedir (Aktaran Parlak, 1998: 18).
Can — Nişanyan’ın etimolojik sözlüğüne göre “can” kelimesi, “yaşam” anlamına gelen Farsça jān sözcüğünden gelir ve bu da, “ruh” anlamına gelen Sanskritçe vyāna sözcüğünden türetilmiştir. Türk ve Fars tasavvuf edebiyatında can kavramı, Kur’an kaynaklı Arapça ruh kavramına ek olarak, “bedene canlılık kazandıran unsur”u adlandırmak için kullanılmıştır (Uzun 1993). Divan edebiyatında can, etten ve deriden oluşan maddi bedene yaşam veren, görünmez ve maddesel olmayan bir unsur olarak kabul edilir. Bu şiirlerde can, aynı zamanda sevgiliden sevgiliye “Ey can” hitabında olduğu gibi aşk duygusunu da besleyen bir bileşen olarak görülür. Tasavvuf terminolojisinde, örneğin Mevlana’nın Mesnevi‘sinde, insanın doğumla birlikte ortaya çıkan ve ilahi kökenini nübüvvet nurunda bulan ebedi ruhunu tanımlamak için de kullanılmıştır. Sufi eserlerde can kelimesi zaman zaman Allah, Peygamber Muhammed, sufi şeyhi ya da melekleri ifade etmek için de kullanılmıştır. Bu nedenle Mevlevi ve Bektaşi tarikatı dervişleri birbirlerine hitap ederken bazen bu terimi kullanmışlardır. Günlük yaşamda ise Türkçedeki can kelimesi oldukça yaygın bir biçimde kullanılır: canlı (“yaşayan, hayat dolu”) sözcüğünde ya da sevgi ifadesi olarak kullanılan canım (“canım, hayatım”) gibi.