Alevi Gazetesi – Antalya’da Abdal Musa Kültür ve Tanıtma Derneği’nde gerçekleştirilen Muhabbet Cemi’nde, Alevi ve Bektaşilerin asimile edilmesine karşı çıkıldı. Ceme, derneğin eşit başkanları Gülçin Akça ve Süleyman Demir ile diğer katılımcılar katıldı.
Süleyman Demir, cemin yalnızca ibadet değil, aynı zamanda hoşgörü ve barış üzerine kurulu bir etkinlik olduğunu belirtti. Alevilik inancının, ırk, dil ve din ayrımı gözetmeksizin tüm canlılara saygı gösterdiğini vurguladı.
Demir, mevcut iktidarın Alevi ve Bektaşileri asimile etmek için çeşitli projeler geliştirdiğini ifade ederek, Halk Eğitim Merkezleri’nde açılmak istenen Alevilik-Bektaşilik derslerine katılmama çağrısında bulundu. Ayrıca, devletin Alevi Bektaşi kültürünü kontrol altına alma çabalarına dikkat çekti.
Cem sırasında gülbenkler okundu, deyişler ve nefesler söylendi, semah dönüldü ve lokmalar pay edildi.
Deyiş — Toplumlar, yaşadıkları deneyimleri, acıları, sevinçleri, göçleri, yıkımları kültürel malzemeler yoluyla geleceğe aktarır ve kendi toplumsal belleklerini oluşturur, bu sayede varlıklarını sürdürürler. Ritüeller, ayinler, törenler, ibadetler toplu katılımın gerektirdiği, toplumsal bağların pekiştirildiği, bireyin toplumda yaşamak için toplum düzenine bağlılığına vurgunun yapıldığı kültür aktarımıdır. Toplu gösteri ve törenler toplu gerçekleri canlandırır. Ritüeller de toplu gösterilerdir, bir arada yapılır, katılanları canlandırır, kışkırtır, korur, yeniden yaratır. Kişiye kutsal olguları, olaylar karşısında nasıl davranacağını gösterir. Törenlerin nitelikleri, amaçları ne olursa olsun hepsinin işlevi bireyleri bir araya getirmek, aralarındaki bağları çoğaltmak, yakınlaştırmak, birbirleriyle daha içli dışlı olmalarını ve toplumun ortak bilincine ulaşmasını sağlamaktır. Bireyler birlik içindeki yerlerini ve topluluk bakımından duygularını yenilemiş olurlar (And 2003, 308).
Alevilikte Ritüel Yiyecek Kültürü — Alevi ritüellerine katılan herkes, er ya da geç elinde kek dilimleriyle kalakalır ya da önünde et ve bulgur pilavıyla bezenmiş bir tepsiyle sofraya oturur. Türkiye, Balkanlar ve Batı Avrupa’daki çok sayıda Alevi topluluğu arasında inanç, ideoloji, toplumsal yapı ve coğrafi kökenler bakımından çeşitli farklar bulunsa da, yemekle ilişkili kolektif etkinlikler onların kuşkusuz ortak sosyal özelliklerinden biri olarak görülebilir. Bu durum yalnızca Aleviliğe özgü değildir; antropolog Jack Goody’nin de belirttiği gibi: “Yazılı biçimde düzenlenmiş karmaşık dinlerde, bir noktada mutlaka yemek bulunur; çünkü düzenli kutlamalar esasen ‘şölen’ niteliğindedir ve yıllık ya da haftalık olarak özel hazırlıklar gerektirir” (2008, 18). Yemekle din arasındaki ilişki, hem insanlık açısından evrensel bir durum olarak hem de belirli toplumsal bağlamlara özgü biçimlerde görülebilen klasik bir antropolojik konudur. Alevi coğrafyalarının tamamında, simgesel anlamlar yüklenmiş ya da ritüel bağlamda üretilip tüketilen çok çeşitli yiyecek ve içecekler görülebilir (Ersal & Görgülü 2017). Bu nedenle bu makale, yemeğin kendisinden çok, Alevi bağlamlarında yeme, oruç tutma, pişirme ve paylaşma gibi sosyal eylemleri konu edinmektedir.