Ali ERDOĞAN
1962 yılında Kars’ta dünyaya gözlerini açan, ezilmişlerin gönül adamı Tayfun Talipoğlu, Bam Telin yolcusu, 55 yaşına henüz merdiven dayamışken aramızdan ayrılıp şaka yaparcasına Hakka yürüdü.
Her ölüm erkendir derler ya Tayfun da erken ayrıldı aramızdan.
Bilgenin biri derki: “Asude olayım dersen, gelme cihana. Meydana düşen kurtulamaz sengi kaza-i beladan”. Talipoğlu da, henüz hayatın baharında iken kalp krizine yenik düştü. Oysaki, daha arşınlayacak yolları, kamerasıyla bakar körlerin, duyan sağırların yüzlerine tutacak nice olumsuzluklar vardı. Ülkede barışın tesisi için halkların kardaşçesine birlikte horona, halaya durması için programlar yapacaktı.
Tayfun Talipoğlu, Ankara Siyasi Bilgiler Fakültesi’nde mezun oldu. Tüm halklara aynı nazarla bakma felsefesini yaşam harcına katan TALİPOĞLU, Halkların temel hak ve özgürlüklerini baskı altında tutan kapalı Ulus- Devlet anlayışına karşı çıktığı için kaymakamlık makamı verilmemiştir.
Tayfun Can, Tanrı-insan-doğa sevgisine bir bütün olarak yaklaşırdı. Halkların ötekileştirilmesine karşı çıkardı. Bu yüzden mikrofonu herkese eşit öcüde uzatırdı. Onların sorunlarını yorumsuz olarak topluma yansıtırdı. İnsanları mülk meydanına değil, özgürlükler ve yaraları sarma meydanına davet ederdi. Bu yüzden programlardaki yolculuğunu sonlandırırken “Yollar uzun, memleket şartları çetin” diyerek bitirirdi. Göremediğim, anlatamadığım daha nice acılar, ıstıraplar, ve olumsuzluklar var demek istiyordu.
75’e merdiven dayamış bir amcanız olarak söylüyorum: Tayfun ile hiç karşılaşmadım. Ama O benden bana yakındı. Gönül bahçemde bir gecekondusu vardı. Onu yıkamıyordum. Programlarını aşkla, sevgiyle, içtenlikle seyrederdim. Evimde otururken onunla yolculuk ederdim. Gerçek yaşama ayna tutardı Tayfun.
Karşılaştığı kişilerle, öylesine hoşgörülü, insan sever davranırdı ki, sanırdınız Talipoğlu herkesle MÜSAHİP. İnsanlar arasındaki kadın-erkek derece farkını kaldırır eşit nazarla bakardı.
Tayfun Talipoğlu, ömrünün büyük bölümünü yollarda geçirdi. Şimdi yollar şiirsiz kaldı.
Kardeş ve barış sofrasının savunurdu. Umudunuzu yetirmeyin derdi. Anadolu ve Mezopotamya insanlarının acılarını, sevinçlerini, özlemlerini ve saf temiz duru bir dille anlatırdı. O bir halk elçisiydi.
Talipoğlu, sevgi uğruna savaşıyordu, şiirleriyle kamerası ile. Anadolu’nun sesiydi. Bu ülkenin mutlu geleceğini isteyen herkesle konuşmalı diyordu. Şiddet yanlısı değildi. Felsefesinde insan sevgisi vardı.
Bilgenin biri derki: “Hayat dediğin bir an, gerçek olduğu kadar da yalan”. Talipoğlu bugün nerede? Şaka mı yaptı. Ölümle şaka olur mu? Gördüğümüz bir rüya mı? Ama gerçek. Talipoğlu aramızdan ebediyen ayrılmış.
Talipoğlu, hiç kimseyi gücendirmezdi. Ülke gerçeklerini dile getirirken bile, çalışmalarına “Yol Hikayeleri” diyordu. Mevsimlik işçilerin çilesi, okula gönderilmeyen kızların özlemlerine tercüman , sigortasız çalıştırılan işçilerin geleceği, her sene kurban verilen Urfalı işçilerin kamyonla taşıma çilelerini dile getiriyordu. Bunların neresi hikaye? Gerçek. Ülkenin kanayan yaraları.
Her şey sevmekle başlar der bir şair. Talipoğlu halkın sorunlarını dile getirmeyi sevmişti. Yaşantısını bunun üzerine kurmuştu.
Sevgili okurlar, bu yazdığım iki-üç satırlık yazı elbette ki Tayfun’u anlatmaya yetmez. İtiraf ediyorum ki, çekmekte olduğum acıyı hafifletmek için kaleme aldım.
Sevenlerin başı sağ olsun demekten başka ne gelir elden?
