Ana Sayfa Blog Sayfa 93

Alevi Kurumları: Yalçın Çakmak’ın Yanındayız! Dayanışmamız Sarsılmaz!

Alevi kurumları, Munzur Üniversitesi Tarih Bölümü öğretim üyesi Doç. Dr. Yalçın Çakmak’ın “Kırklar Meclisi” konusundaki paylaşımının hedef gösterilmesi ve Rektörlük tarafından inceleme başlatılmasına tepki gösterdi. Alevi Bektaşi Federasyonu, Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu, Türkiye Alevi Federasyonu gibi birçok kurum, bu durumu Alevi inancına yönelik bir saldırı olarak nitelendirerek, Çakmak’ın yanında olduklarını belirttiler.

Alevi kurumları, yapılan açıklamada, “Zahiri aklınızla Bâtıni inancımızı yargılayamazsınız” ifadesiyle, Çakmak’ın paylaşımındaki cümlelerin başka bir inanca yönelik saygısızlık olarak değerlendirilmesini eleştirdi. İlgili paylaşımda, Alevi inancının temel taşlarından biri olarak kabul edilen Kırklar Cemi’ne atıfta bulunarak, bu tür yorumların Alevi inancına zarar verdiği vurgulandı.

Alevi kurumları, “Sayın Doç. Dr. Yalçın Çakmak’a yönelik saldırılar, aslında Alevi inancına yöneliktir” diyerek, Cem ibadetine yapılan bu müdahalenin, eşitlik ilkesine bir saldırı olduğunu ifade ettiler. Açıklamada, akademik etikle bağdaşmayan bu tutumun kabul edilemeyeceği ve Rektörlükten iyi niyet beklenmediği belirtildi.

Alevi kurumları, Çakmak’a yöneltilecek her türlü uygulamanın Alevi inancına yönelik bir saldırı olarak kabul edileceğini vurgulayarak, bu duruma karşı duracaklarını ve gelişmeleri takip edeceklerini duyurdular. Ayrıca, bu tür hedef gösterme eylemlerinin Alevilere yönelik nefret söylemlerine zemin hazırladığına dikkat çekildi.

Sanatın Aynasında Görünmeyenler: Bir Törenin görüneni… TÜRKAN DOĞAN

Bir ülkenin sanat anlayışı, o toplumun vicdan atlasıdır.
Sanat, yalnızca sahnede parlayan bir ışık değil; karanlıkta bile hakikati gösteren bir aynadır.
Ve bazen o ayna, parlatılmak istenen bir yüzü değil, saklanan bir gerçeği gösterir.
Afife Jale Tiyatro Ödülleri’nde yaşananlar, işte o aynanın kırıldığı bir an gibiydi.
Bir sanat töreninde, bir maskenin kendisi protesto edildi.
Sahneye çıkan bir kadın, teşekkür cümlesinde Tamer Karadağlı’nın adını anınca, salonun duvarlarına önce sessizlik çarptı; ardından bir uğultu yükseldi, sonra yuhalamalar…
İnsanlar ayağa kalktı, salondan çıktı.Bu, yalnızca bir protesto değildi; sanatın, sanatçı maskesi takmış iktidar suretlerine başkaldırısıydı.
Tamer Karadağlı, “Çocuklar Duymasın” dizisinde yıllarca “baba”, “otorite”, “aile reisi” rollerinde alkışlandı.
Ama o dizinin satır aralarında, modernliğin değil; itaatin, kadın sessizliğinin, erkek konforunun ideolojisi örülüyordu.
Televizyon ekranlarında kurulan o ev, aslında bu toplumun patriyarkal mabediydi.
Orada baba hep bilir, anne hep sabreder, çocuk hep uyum sağlar.
Ve işte şimdi, o baba figürü tiyatronun tepesinde oturuyor: sanatın özgür alanına, “devletin sesi” atandı.
Fakat sanat, hiçbir babanın vesayetine sığmaz.
Sanat, makamla, madalya ile, mevkiyle ölçülmez.
Bir sanatçının değeri, alkışın sayısında değil; hakikate ne kadar dokunduğundadır.
Bir ülke, sanatın yerine itaati koyarsa, sanatçının yerine memuru geçirirse, tiyatrolar ruhunu kaybeder, sahneler karanlıklaşır.
Ve o gece, karanlığa düşen sahnede aslında başka bir ışık yandı:
O ışık, Afife Jale’nin adından kalan ışıktı.
Afife Jale, Cumhuriyet öncesi Türkiye’sinde sahneye çıkan ilk Müslüman kadındı.
Yasaklara, tehditlere, hakarete rağmen tiyatroya çıktı.
Sahnede olmaya değil, insan olmaya karar verdi.
Onun adı, sanatın yalnızca bir estetik mesele değil, aynı zamanda bir direniş biçimi olduğunu hatırlatır.
O gün onun adına verilen ödül töreninde, bir kadının ağzından dökülen “teşekkür” sözü, özgürlüğü değil biatı temsil ettiğinde, salondan yükselen protesto sesleri, belki de Afife’nin ruhunun yeniden dirilişiydi.
Çünkü Afife, hiçbir koltuk sahibine teşekkür ederek değil, sahneye çıkarak var olmuştu.
Sanatın özgürlüğü, işte o cesaretin devamıdır.
Sanat, Adorno’nun dediği gibi, “topluma en fazla karşı çıkarak toplumsal olur.”
Gerçek sanat, iktidarın dilini değil, vicdanın sesini konuşur.
Sanat, durduğu yerle değil, karşısında durduğu şeyle anlam kazanır.
Bu duruş, bazen bir fırça darbesinde, bazen bir sahne suskunluğunda, bazen de halkın yuhalamasında görünür.
Bir sanatçının görevi, düzeni güzelleştirmek değil; düzenin çirkinliğini görünür kılmaktır.
Felsefe, güzelliği itaatle değil, özgürlükle ölçer.
Kant’ın estetik yargısı, “çıkar gözetmeyen beğeni” der; oysa iktidar, hep çıkar ister.
İşte bu yüzden, iktidarın himayesine sığınan sanat, artık sanat olmaktan çıkar; yalnızca dekor olur, propaganda dekoru.
Tamer Karadağlı’nın temsil ettiği figür tam da budur:
Sanatı “kültürel bir vitrin”e indirgeyen, onu yöneten, biçimlendiren, denetleyen bir zihniyetin yansıması.
Ama sanatın doğası, bu denetime direnir.
Çünkü sanat, varoluşun kendisidir;
Ve varoluş, hiçbir gücün eline teslim edilemez.
Çünkü sanat, yalnızca sahnede değil; halkın dilinde, türküsünde, sokaktaki taşta, duvardaki yazıda yaşar.
Halk sanatı, hiçbir otoritenin biçimlendiremediği en sahici direniş biçimidir.
Son Söz: Kimin Sahnesi Bu Dünya?
Bir ülke, sanatçısını özgür bırakmadığında, kendi dilini boğar.
Bir sanatçı, iktidarın gölgesinde büyüdüğünde, sanat ölür; yalnızca gösteri kalır.
Afife Jale’nin adı, işte bu yüzden bir ödül değil, bir emanettir.
O emanetin anlamı; korkmadan konuşmak, düşünmek, itiraz etmektir.
Ve o gece salonu terk eden insanlar, bu emanete sahip çıkan son izleyicilerdi.
Unutulmamalı,
Sanat, ancak bugünün cesaretinde ve halkın vicdanında nefes alır.
Çünkü sanat, ne iktidarın, ne kurumun, ne de “devletin babası”nın malıdır.
Sanat, halkın kalbinde, vicdanın ışığında, özgürlükte yaşar.

YUNUS EMRE ÖĞRETİMİZİN MİRASIDIR NECATİ ŞAHİN

UNESCO KÜLTÜREL MİRAS KOMİTESİ’NE,
UNESCO Genel Direktörü
Khaled El-Enany
7, place de Fontenoy,
75352 Paris,
Fransa
Konu:
Yunus Emre’nin Manevi ve Kültürel Mirasının Korunması Hakkında
Başvuran:
Necati Şahin
(Kültür Sanat İnsanı)
***
Sayın UNESCO Genel Direktörü Khaled El-Enany Hanım…
Size, Yunus Emre’nin mısralarını da araya sepiştirerek yazıyorum…
“Bir ben vardır bende,
benden içeri”
UNESCO,
13 yüzyıl Anadolu Rönesans’ın ulu Ozanı ve biz Alevilerin Yol Mürşidi Yunus Emre ‘nin maneviyatını onure etti.
İnsanlık kültürüne yaptığı katkıların onuruna 1991 yılını “Yunus Emre Yılı” ilan etti.
Böylece Yunus’un adının, barışın, hoşgörünün, insan sevgisinin simgesi olarak evrensel belgelerde de yaşamasına, insanlığın vicdanına ışık tutmasına öncülük etti.
Teşekkür ediyorum
Ben, Arkadaş Tiyatrosu Genel Sanat Yönetmeni olarak aynı yıl Almanya’da “Yunus Diye Göründüm” adlı tiyatro eserini sahneye taşıdım.
1990–1995 yılları arasında Almanya’nın birçok kentinde Türkçe-Almanca olarak Yunus’un evrensel mesajını insanlığa iletmeye çalıştık.
Bu projeye UNESCO Bonn Temsilciliği de katkıda bulundu.
Teşekkür ediyorum.
Bugün ise Devletimizin kurduğu “Yunus Emre Enstitüsü”nde yapılan büyük yolsuzluk, hırsızlıklar ile
Yunus’un adı aynı karede yer alması vahim bir durumdur.
Yunus Emre’nin
Alevi toplumunun gönlündeki kutsallıktan koparılıp, etik dışı uygulamalarla anılmaktadır ne yazık ki.
Yunus Emre’nin adı, devlet kurumları tarafından yürütülen bazı faaliyetlerde etik ve mali standartların ötesinde kullanılmıştır.
Mahkeme süreçleri ve basına yansıyan belgeler, Yunus Emre adıyla yapılan uygulamalarda ciddi yolsuzluk ve denetimsizlik olduğunu göstermektedir.
“Mal sahibi, mülk sahibi,
Hani bunun ilk sahibi?”
Bu durum yalnızca idari bir zafiyet değildir; Alevi toplumu ve insanlığın manevi mirasına yapılmış ağır bir darbedir.
Yunus’un öğretisi, aziz adı dünyevi hırs ve çıkar ile yan yana anılamaz.
Bu, UNESCO 2003 Somut Olmayan Kültürel Mirasın Korunması Sözleşmesi’nin etik ve topluluk katılım ilkeleriyle çelişmektedir.
*
Sayın Genel Direktör,
Alevi toplumu için Yunus Emre, bir Ozan ötesidir. İnanç ve felsefimizin yol Mürşididır.
İnsanlık öğretmenidir.
Bir büyük hümanisttir.
13 yüzyıl
Anadolu Rönesans’ın sembolüdür.
Bu özellikleri
UNESCO’nun kültürel yaşatma ilkeleri ile de uyumludur zaten.
“Söz ola kese savaşı,
Söz ola kestire başı…”
*
Sayın Genel Direktör
Sizlerden Taleplerim:
1. UNESCO Etik Komitesi’nin Yunus Emre adının kamusal kullanımını incelemesi,
2. Yunus mirasının temsilinde Alevi-Bektaşi topluluklarının, sanatçıların ve akademisyenlerin sürece dâhil edilmesi,
3. Yunus Emre adının etik ve manevi boyutuna ilişkin bir UNESCO manifestosu yayımlanması,
4. Alevi toplumunun manevi mirasının, devlet yapılarından bağımsız olarak uluslararası hukuk ve kültürel koruma mekanizmalarıyla korunması.
*
Sayın Genel Direktör,
Bu Mektubum yalnız Sizlere, UNESCO’ya değil, tüm Alevi kurumlarına, sanatçılara, aydınlara ve hukukçulara da bir çağrımdır:
YUNUS EMRE
adını bürokrasinin kirli çarkında, yolsuzluk girdabında kurtarmak Türkiye Aydın, Sanatçı, Yazarlarına; Pen Yazarlar Birliği gibi kurumlara ve Alevi kurumlarına düşer aslında.
Böyle büyük bir Ozanı, Filozofu, Alevi inanç Mürşidinin adı üzerinde yapılan büyük yolsuzluğa seyirci kalmanızı, duyarsız kalmanızı kabul edemiyorum Dostlar…
Manevi mirasın gerçek sahipleri, biz Alevi Toplumun yanısıra Aydınlar, Sanatçılar, Yazarlar, Kültür Akademisyenler de olmalı…
Bu çabam da beni yalnız bırakmayınız lütfen…
*
Sayın Genel Direktör,
Bu başvurum bir vicdan dilekçesidir.
Yunus Emre adının, para ve güç ilişkilerinin değil, sevgi adaletin sembolü olarak korunması içindir.
UNESCO’nun kültürel adalet ilkesine güveniyor, bu ihlalin etik çerçevede ele alınmasını talep ediyorum.
“Gelin tanış olalım, işi kolay kılalım,
Sevelim, sevilelim
dünya kimseye kalmaz.”
Saygılarımla…
Necati Şahin
Sanat Yönetmeni

Hacıbektaş Cemevi Külliyesi’ne itiraz: Kimliklerimizi değiştirmeye çalışıyorlar!

Hacıbektaş’ta 11 Ekim 2025 tarihinde açılması planlanan Cemevi Külliyesi, kamuoyunda tartışmalara yol açtı. Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu (AABK) Eşit Başkanı Hüseyin Mat, külliyenin bir hizmet olmadığına, aksine Alevi inancını dönüştürmeyi amaçlayan bir devlet politikası olduğuna dikkat çekti. Mat, devletin inanç topluluklarını kontrol altına alma girişimlerinin yeni bir aşaması olarak değerlendirdi.

Mat, benzer uygulamaların geçmişte Dersim’de açılan üniversite örneğinde de görüldüğünü belirterek, inanç merkezlerine yönelik vesayet politikalarının tarihsel köklerine işaret etti. Açıklamasında, II. Mahmut döneminde dergahlara kayyım atanmasının modern bir yansıması olarak nitelendirdiği bu durumu eleştirdi.

Alevi inanç kimliğinin korunması için toplumsal dayanışmanın önemine vurgu yapan Mat, kendi inançsal ve kültürel yapılarının güçlendirilmesi gerektiğini ifade etti. “Eğer bu planlı asimilasyon sürecine karşı durmak istiyorsak, bağımsız yapılar ve mekanlar oluşturmalıyız. Aksi takdirde, kimlik erozyonu ile karşı karşıya kalacağız” dedi.

Mat, birlik olmanın ve dayanışma içinde hareket etmenin önemine dikkat çekerek, zorluklarla mücadele etmenin ancak ortak hedefler etrafında kenetlenilerek mümkün olacağını belirtti. “El ele verirsek, üstesinden gelemeyeceğimiz hiçbir engel yoktur” diyerek, toplumun kolektif çabasının gerekliliğini vurguladı.

DBP: HTŞ Saldırıları, Alevilere ve İnanç Topluluklarına Tehdit!

Demokratik Bölgeler Partisi (DBP), Heyet Tahrir el-Şam’ın (HTŞ) Halep’in Şêxmeqsûd ve Eşrefiyê mahallelerine yönelik gerçekleştirdiği saldırılara sert tepki gösterdi. Partinin açıklamasında, bu saldırıların yalnızca Kürtlere değil, Alevi, Dürzi, Süryani ve Arap halklarına da gözdağı vermeyi amaçladığı ifade edildi.

DBP, HTŞ’nin eylemlerinin Suriye’de demokratik çözüm arayışlarını hedef aldığını vurgulayarak, bu durumun uluslararası kamuoyunun kapsamlı bir çözüm arayışından ne denli uzak olduğunu gözler önüne serdi. Açıklamada, HTŞ’nin saldırılarının toplumsal bir yok etme planının parçası olduğu ve Suriye’de tekçi, gerici, mezhepçi bir anlayışı hâkim kılma amacını taşıdığı belirtildi.

Rojava’da inşa edilen demokratik sistemin, etnik ve kültürel farklılıkları zenginlik olarak gördüğüne dikkat çeken DBP, bu sistemin yalnızca Suriye için değil, tüm Ortadoğu için bir umut kaynağı olduğunu ifade etti. HTŞ’nin gerçekliğini açıkça görmenin ve bu tehdide karşı net bir duruş sergilemenin önemine vurgu yapıldı.

Ayrıca, HTŞ’nin bir paramiliter çete örgütü olduğu ve halkların ortak geleceği önünde ciddi bir engel teşkil ettiği ifade edilerek, bu tehdide karşı dayanışmanın ve barış arayışının savunulmasının herkesin görevi olduğu belirtildi. HTŞ’nin saldırılarının, yalnızca bir savaş suçu değil, insanlığa karşı işlenen organize bir suç olarak değerlendirilmesi gerektiği kaydedildi.

Osmanlı oyunu bitmek, durmak bilmiyor HÜSEYİN MAT

Devlet Bahçeli tarafından hibe edildiği söylenen arsaya inşa edilen Cemevi Külliyesi, 11 Ekim 2025 tarihinde Hacebektaş’ta açılıyor.

Bu girişim, görünenin aksine bir “hizmet” değil; inanç topluluklarını devlet kontrolü altına alma ve kimliklerini dönüştürme politikasının yeni bir adımıdır.

Nasıl ki Dersim’de açılan üniversite, bölgenin kültürel dokusunu dönüştürmek ve özgün kimliğini silikleştirmek için bir asimilasyon aracı olarak kullanılıyorsa; Hace Bektaş’ta açılacak bu “sözüm ona külliye” de aynı amaca hizmet etmektedir.

Bu durum, II. Mahmut döneminden itibaren dergâhımıza atanan kayyum politikalarının modern bir versiyonudur. Bugün de aynı anlayış, farklı biçimlerde devam etmektedir.

Yeni “vali” ya da “idareci” atamalarıyla inanç merkezlerimiz üzerindeki vesayet sistemi sürdürülmektedir.

Eğer bu oyunu bozmak, bu planlı asimilasyon sürecine karşı durmak istiyorsak, toplum olarak kendi inançsal, kültürel ve eğitimsel kurumlarımızı güçlendirmek zorundayız.

Kendi ihtiyaçlarımızı karşılayacak, kendi inanç ritüellerimizle şekillenecek bağımsız yapılar, mekanlar oluşturmalıyız.

Aksi takdirde, bu yeni asimilasyon araçları kök saldığında, onarılamaz bir kimlik erozyonu ile karşı karşıya kalacağız.

Bu nedenle, sessiz kalmak değil; bilinçli, örgütlü ve dayanışmacı bir şekilde kültürel direncimizi korumak tarihî bir sorumluluktur.

Bu mücadelenin yolu, ortak akıl, ortak vicdan ve ortak mücadeleden geçmektedir.

Bugün karşı karşıya olduğumuz zorluklar bize bir kez daha göstermektedir ki, birlik olmak, birlikte düşünmek ve birlikte hareket etmek her zamankinden daha büyük bir önem taşımaktadır.

Birliğimizin ve beraberliğimizin kıymetini, yaşadığımız her olayda, her sınavda açıkça görebiliyoruz.

Bu kuşatmayı, bu zorlukları, ancak omuz omuza vererek, dayanışma içinde hareket ederek ve ortak hedefler etrafında kenetlenerek aşabiliriz.

Unutmamalıyız ki, birlikten doğan güç, her türlü engeli aşabilecek en sağlam temeldir.
Eğer el ele verir, aklımızı ve yüreğimizi birleştirirsek, üstesinden gelemeyeceğimiz hiçbir engel yoktur.

Aşk ile.

Barışın Ortak Çatısı HURİYE KABAYEL

Bugünlerde kamuoyuna yansıyan tartışmalar, barış sürecini gündeme taşısa da çoğu zaman hakikati tüm boyutlarıyla yansıtmıyor. Çelişkili söylemler, hakların ve inançların sesini bulanıklaştırıyor, azınlıkların kafasını karıştırıyor. Oysa barış, kimsenin kafasını karıştıracak bir mesele değil; tam tersine, herkesin kendini içinde bulabileceği ortak bir çatı olmalı.

Son günlerde medyanın gündeminden düşmeyen DEM Partisi ile AKP’nin bir arada göründüğü kareler, tartışmaların merkezine oturdu. Bu görüntüler üzerinden yapılan yorumlar, barışı konuşmaktan çok, kutuplaşmayı yeniden alevlendiren bir dile dönüştü. Oysa bu ülkede barış, bir partinin fotoğrafına, bir anlık görüntüye ya da siyasal hesaplaşmalara indirgenemeyecek kadar derin bir meseledir. Barış, fotoğraflarla değil, halkların ortak iradesiyle, inançların samimi buluşmasıyla mümkündür.

Bugün medyada barışa dair oluşan bu çarpık atmosfer, toplumsal algıyı bulandırmakta; kimilerinde umut yerine güvensizlik, merak yerine kuşku yaratmaktadır. Oysa barış, masa başı pazarlıkların değil; vicdanların, adalet arayışlarının ve halkların onurlu birlikteliğinin ürünüdür. Bu yüzden barış, kimlerle yan yana gelindiğiyle değil, hangi değerlerle yürü(n)düğüyle ölçülür.

Barışın kıymeti, sadece çatışmaların bitmesiyle sınırlı değildir. Asıl mesele, toplumsallığın yeniden inşa edilmesidir. Eğer bu süreç yanlış aktarılırsa ya da dar siyasi hesaplara sıkıştırılırsa, toplumun güven duygusu zedelenir. Oysa gerçek barış, topluma güven veren, bütün hakların ve inançların kendini eşit ve özgür hissedeceği bir zemin yaratır.

Biz Aleviler olarak, tarih boyunca hem adaletin hem de eşitliğin sesini haykırdık. İnancımız bize, “bir canı incitmek tüm âlemi incitmek”tir diye öğretir. Bu nedenle, barışın sadece siyasal bir mesele değil, aynı zamanda bir vicdan ve duygudaşlık meselesi olduğunu biliyoruz. Barışa katılmak, sadece bir politik tercih değil; insanlığın onuruna sahip çıkmaktır.

Bugün yapılması gereken, herkesin elinden geleni ortaya koymasıdır. Siyasi aktörler, toplumsal örgütler, inanç temsilcileri, kadınlar, gençler… Herkes bu sürecin bir parçasıdır. Barış, birilerinin bize armağan edeceği bir lütuf değil; hepimizin emeğiyle yükselecek bir değer.

Unutmayalım: Barış, sadece hakları değil, inançları da buluşturan, insanları birbirine yaklaştıran bir köprü olabilir. Eğer o köprüyü birlikte kurarsak, bu topraklarda kimse kendini dışlanmış hissetmeyecek.
Barış, kimsenin gölgesinde değil; halkların güneşinde yeşerecek.

Mersin Cemevi’nden kadınlar, Elif Ana’nın ruhuna dualar etti

Mersin Cemevi Kadın Komisyonu, Maraş’ın Pazarcık ilçesindeki Elif Ana Türbesi’ni ziyaret etti. Cemevi yöneticilerinin de katılımıyla gerçekleşen ziyarette, kadınlar burada Muhabbet Cemi düzenledi.

Cemde Aysel Kılavuz, Elif Ana’nın Alevi inancındaki önemine vurgu yaptı. Kılavuz, Elif Ana’nın bilgi ve merhametiyle tanındığını belirterek, “Her zaman iyiliğin öncüsü olmuş, kimin yardıma ihtiyacı olsa ilk koşan kişi olmuştur” dedi.

Elif Ana’nın, Aleviliğin evrensel değerlerini yaşantısında yansıtan bir ulu eren olduğunu ifade eden Kılavuz, “İnsanlık, sevgi, barış, eşitlik, paylaşım ve hoşgörü gibi değerlere hep bağlı kalmıştır. Alevi değerlerin korunması ve gelecek nesillere aktarılması için önemli hizmetler sunmuştur” şeklinde konuştu.

Kılavuz, Elif Ana’nın misafirperverliğini ve sevgi dolu yaklaşımını da hatırlatarak, “Her zaman sevecen bir dil kullanmış, canlı cansız her varlığı bir canlı gibi görmüştür. Emeği geçen tüm canlara teşekkür ederim” dedi.

Alevi Kurultayı: Tarihî Bir Dönüm Noktası Başlıyor

Alevi toplumu, tarihî bir adım atarak İstanbul’da düzenlenen “Alevilerin Örgütlenme Manzarası: Sorunlar, İmkânlar, Arayışlar” başlıklı çalıştayda bir araya geldi. Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu (AABK) Eşit Başkanı Hüseyin Mat, çalıştayın ardından Alevi Bektaşi Temsilciler Meclisi’nin kurulacağını ve önümüzdeki aylarda büyük bir kurultay düzenleneceğini duyurdu. Bu toplantı, Alevi toplumunun geleceğini etkileyen önemli kararların alındığı bir zemin oluşturdu.

Çalıştay, Garip Dede Dergahı’nda gerçekleştirildi ve iki gün boyunca yoğun katılımla devam etti. Dokuz ayrı masa etrafında yapılan tartışmalarda, Alevi toplumu için örgütlenme sorunları, demokratik temsil, kurumsal işbirliği ve inanç özgürlüğü mücadelesi gibi konular ele alındı. Katılımcılar, Alevi kurumları, akademisyenler ve aktivistlerden oluşan geniş bir yelpazede, ortak bir mücadele hattının güçlendirilmesi amacıyla çeşitli öneriler geliştirdi.

Toplantıda alınan en dikkat çekici karar, Alevi Bektaşi Temsilciler Meclisi’nin kurulması ve bu meclisin öncülüğünde dünyanın dört bir yanındaki Alevi temsilcilerinin katılımıyla gerçekleştirilecek olan büyük Alevi kurultayı oldu. Bu buluşma, Alevi toplumunun birliğini pekiştirmek ve uluslararası ölçekte örgütlü bir yapı oluşturmak adına atılan önemli bir adım olarak değerlendiriliyor.

Çalıştay sonunda, alınan kararların Alevi halkına ve inanç yoluna hayırlı olması temennisinde bulunuldu. Katılımcılar, Alevi kurumlarının bir araya gelerek ortak akıl ve mücadele ruhuyla buluşmasının, tarihî bir dayanışma ve umut hareketi olduğunu vurguladı. Alevi toplumunun birliği için atılan bu adımların, gelecekte daha geniş bir dayanışma ve işbirliği ortamı oluşturması bekleniyor.

Filistin’in Su Taşıyan Karıncaları TÜRKAN DOĞAN

“Nemrut ne kadar büyük ateş yakarsa yaksın,
binlerce karıncanın su taşıdığı taraf kazanacaktır.”

Taşın bir yüzü ışıltıyla, öbür yüzü yangınla parıldar; Nemrut’un ateşi gök kubbeyi kavurur, sarayların camlarını eritip ruhları dondurur. Ateş büyük görünebilir — gürültüsüyle, kükremesiyle, gölgesini uzatışıyla — ama ateş konuşmaz; o yalnızca yok eder. Karıncalar ise konuşur, susar, tekrar konuşur; küçük elleriyle su taşır. Her damla, direnişin bir mısraıdır; her adım, tarih denen uzun şiire atılan bir imzadır.

Filistin bir harita değil yalnızca; orası insanların, anların, çığlıkların ve sessizliklerin üst üste yazıldığı bir hafıza defteridir. Orada kesilen ekinler kadar kesilen umutlar da sayılır; orada gömülen yalnızca bedenler değil, yarınların projeleri, çocukların oyun planları, yaşlıların anlattığı masallardır. Ve fakat ölüm bile o hafızayı silemez; aksine, yok etmeye çalıştıkça hafıza daha sıkı sarılır, daha derin kök salar toprağa.

Adaletin nerede saklandığı sorusu, yüzyıllardır insanın vicdanında yankılanır.

Ne zamandır zulüm hakkın üzerine oturdu da, doğru suskun bir vicdana dönüştü?
Toplumların vicdanı nasıl uyanır, dayanışma nasıl örülür; işte bütün mesele budur.
Ve tüm bu sorular, sonunda aynı yere varır: insanın insana olan borcuna.

Bir insanın yaşam hakkına el uzatmak hepimize yönelmiş bir tehdittir; bir halkın yok sayılması, insanlığın kelimelerinden birinin yankısının kesilmesidir.

Direniş sadece silahlarla ölçülmez. Direniş, bir ülkenin kahvaltısız uyandığı sabahlarda bile komşusuna ekmeğini bölüşenlerin, yaralı çocuklara sarılıp onları unutmayanların, dışarıdan uzanan bir el yerine içeriden uzanan binlerce elin ördüğü bir örgüdür. Politik bir eylemdir ama aynı zamanda en basit insanlık görevidir: “Sen varsın, ben buradayım,” demektir.

Nemrut’un ateşi bizi yakabilir; tarih de yakar. Ama karıncalar bilir ki suyu biriktirmek sabır, paylaşmak cesaret ister. Filistin halkının direnişi bizim davamızdır. Küçük ellerin taşıdığı su, kurumaya yüz tutmuş topraklara yeniden hayat verebilir; her damla, başka damlalara cesaret aşılar. Bir araya gelmiş küçük kuvvetler, devasa ateşi söndürecek bir sel olabilir.

Son söz: unutmayalım ki sömürücü ve zalim ne kadar bağırırsa bağırsın, dünya boyunca su taşıyan milyonlarca karınca vardır. Ve o karıncaların yürüyüşü, bir gün Nemrut’un külleri arasında filizlenecek yeni bir bahar olacaktır

“Nemrut ne kadar büyük ateş yakarsa yaksın,

binlerce karıncanın su taşıdığı taraf kazanacaktır.

Binlerce karınca su taşırken, Nemrut’un ateşi neyi yakmak isterdi gerçekten?

Tanrıyı öldürmeye kalkışan bir güç, hangi korku ve kibirle hareket ederdi?

Peki, Nemrut’un kendisi neden sonunu buldu; kendi ateşi içinde eriyip giderken hangi hakikati keşfetti?

Ve İbrahim Peygamberi ateşe atan eller, adaletin ve inancın önünde nasıl bir hesap vermeliydi?

Düşünelim

Karıncaların sessiz sabrı ve cesareti, insanlığın hangi eksik yanını tamamlayabilir?
Hangi adımlar, Nemrut’un gölgesinden çıkarak yeni bir baharı filizlendirebilir?
Ve belki de cevap, her damla suyun bir umut olduğunu, binlerce küçük elin birleştiğinde dünyanın en büyük ateşlerini söndürebileceğini anlatıyordur.