Biz Pir Mehmet Yüksel ile tanıştığımızda ben henüz 19 yaşındaydım. O gün başlayan yol arkadaşlığımız, zamanla yalnızca bir tanışıklığın ötesine geçti. Birlikte yürüdüğümüz yol, birlikte paylaştığımız sır, birlikte taşıdığımız hakikat oldu. Onun aktarımlarıyla, Sinemili Ocağı’nı tanıdım, öğrendim, özüme daha derinden bağlandım. Pir Mehmet, bilgiyi sadece anlatan değil; bilgiyi yaşayan, yaşatmaya çalışan bir yol ereniydi.
Mehmet Dede ile benim için en anlamlı anılardan biri, o zamanlar belki tam olarak kıymetini idrak edemesem de, büyük Pir Mehmet Yüksel’i İstanbul’da yaşadığı evinde kamera ile kayıt altına aldığımız çalışmaydı. Kendi yazdığı metinleri, Kızılbaş yol erkanında okunan deyişleri benim kameramdan kayıt altına almak, bugün dönüp baktığımda ne kadar büyük ve kıymetli bir hizmetin parçası olduğumuzu daha iyi anlamamı sağlıyor. O kayıtlar sadece görüntü değil; bir yolun, bir inancın, bir hafızanın geleceğe bırakılmış emanetidir.
Pir Mehmet Yüksel, mütevazılığıyla, duruşuyla, sözüyle ve özüyle örnek bir insandı. Onunla birlikte yürümek, üretmek, hizmet etmek insana güç verirdi. Hizmet için her yere gitmeye hazırdı; yoluna sadık, ikrarına bağlıydı. Attığı her adımda tek hesabı vardı: Hakk’a ve halka hizmet.
İngiltere’de talipleriyle yol yürürken, ne yazık ki Hakk’a yürüdü. Sinemili Ocağı için, yol için, talipleri için yapacağı daha çok hizmet varken aramızdan ayrıldı. Bu, hepimizin yüreğinde derin bir eksiklik olarak kaldı. Ama biliyoruz ki, hak için yapılan hiçbir hizmet kaybolmaz; hepsi Hakk katına yazılır.
Pir Mehmet Yüksel’e verdiği tüm emekler, tuttuğu tüm oruçlar, yürüdüğü tüm yollar için niyazım şudur:
Hizmetlerin Hakk katına yazıla.
Işıklar içinde uyu Pir’im.
Yol arkadaşın, taleben…