Türkiye’de artık kimse “Kürt yoktur” demiyor. Ama sakın bunu bir ilerleme sanmayın. Bu bir geri çekilme değil, bir taktik değişimidir. Bu, inkarın kirlenmesi, incelmesi, sivrilmesi, daha profesyonel hale gelmesidir. Dün bağıran inkar vardı, bugün fısıldayan inkar var. Dün küfreden inkar vardı, bugün kravatlı inkar var. Dün jandarma vardı, bugün ekran var. Dün cop vardı, bugün yorumcu var. Dün devletin kaba dili vardı, bugün entelektüel ambalaj var. Yani inkar bitmedi, maskelendi. Ve maske, çıplak zorbalıktan daha tehlikelidir. Çünkü çıplak zorbalık teşhir edilir, maske olan inkar ise “makullük” diye dolaşıma sokulur.

90’ların inkarı çirkindi ama en azından dürüstçe çirkindi, “Dağ Türkleri”, “Kürt diye bir şey yok”, “bölücü”, “terörist.” Bu dilin hangi sınıfa hizmet ettiği belliydi. Kimin boğazına çöktüğü belliydi. Kimliğe hangi bıçağı sapladığı belliydi. Şimdi o bıçak kaldırıldı sanılıyor. Oysa kaldırılmadı. Sadece biçimi değişti, artık bıçak görünmüyor, saplanıyor. Artık kan görünmüyor, akıyor. Artık inkar, Kürtçe söylemiyor kendini, Kürt ağızlarından konuşuyor.

Sistem yıllar içinde şunu öğrendi, Kürtlüğü inkar eden bir Türk kolay teşhir edilir. Çünkü her cümlesi faşizm kokar, her refleksi zorbalık kokar. Ama Kürtlüğü önemsizleştiren bir Kürt… İşte o, inkarın en verimli formudur. Çünkü tartışmayı başlamadan bitirir. Çünkü devletin söyleyemeyeceğini “Kürtçe” söyler. Çünkü devletin haklı çıkamayacağı yerde sistemi haklı çıkarır. Çünkü Kürt halkının itirazını, bir Kürt’ün ağzıyla “abartı” haline getirir. Bu yüzden inkar artık dışarıdan değil içeriden yapılır. Bu yüzden inkar artık yasakla değil “ikna”yla yürütülür. Bu yüzden inkar artık polisle değil köşe yazısıyla sürdürülür.

Bugün vitrine konulmuş figürler dolaştırılıyor, “Bakın Cevdet Yılmaz var.” “Bakın Mehmet Şimşek var.” “Bakın Levent Gültekin var.” Kürtler devletin tepesinde, Kürtler ekranlarda, Kürtler masalarda. E demek ki mesele yok! Değil mi? Değil. Bu sahtekarlık tam olarak budur. Kürt var ama Kürtlük yok. Kürt var ama hak yok. Kürt var ama dil yok. Kürt var ama tarih yok. Kürt var ama talep yok. Kürt var ama adalet yok. Çünkü bu vitrinde sergilenen şey Kürtlerin varlığı değil, Kürtlüğün yokluğudur. Kürtler görünür kılınıyor ama Kürtlük görünmezleştiriliyor. Bu, inkarın en ileri halidir, Kürtleri kullanarak Kürtlüğü yok etmek.

Cevdet Yılmaz, bu düzenin en pratik aparatı. Kürt kökenli olması devlet için ganimet. Çünkü artık şu cümle kurulur, “En üstte Kürt var.” Peki o Kürt ne konuşur? Kalkınma. Büyüme. Rakam. Grafik. Program. Peki ne konuşmaz? Kürtçe konuşmaz. Anadil demez. İnkar demez. Eşitsizlik demez. Yerinden edilme demez. Hafıza demez. Yaradan söz etmez. Çünkü onun görevi temsil etmek değildir, temsil ediyormuş gibi yapmaktır. Kürtlerin acısını taşıması değil, Kürtlerin acısını yok sayan sisteme dekor olmaktır.

Mehmet Şimşek aynı mekanizmanın piyasa versiyonudur. Kürt kökenli ama kimliği tamamen “sermaye uygunluğu” denilen bir operasyondan geçirilmiş. Kürtlüğü, bir biyografik dipnota düşürülmüş. Onun üzerinden uluslararası sermayeye “istikrar” mesajı verilir, içeride ise “Kürtler sistemle barışık” yalanı pazarlanır. Burada barışık olan Kürt halkı değildir. Barışık olan, kimliğini askıya almış bireylerdir. Ve bu askıya alma, özgür bir karar değil, bir ödül-ceza rejiminin sonucudur. Sistem şunu öğretir, Kürtlüğünü unutursan yükselirsin. Kürtlüğünü hatırlatırsan ezilirsin. Kürtlüğü susturursan vitrine çıkarsın. Kürtlüğü savunursan karanlığa gömülürsün.

Ama bu vitrin politikasının en sinsi, en iğrenç, en yıkıcı ayağı Levent Gültekin tipidir. Çünkü burada artık devlet dili yoktur, devletin inkarını “makul” gösteren entelektüel dil vardır. Burada artık kaba faşizm yoktur, rafine faşizm vardır. Burada artık emir yoktur, “yorum” vardır. Burada artık yasak yoktur, “akıl verme” vardır. Bu yüzden Levent Gültekin, inkarın yeni maskesinin yüzüdür. Çünkü o “Kürt yoktur” demez. Zaten sistem artık bunu dedirtmiyor. O bunun yerine çok daha işlevsel bir şey yapar, Kürtlüğü siyasetsizleştirir. Kürtlüğü bir duygu alanına hapseder. Kürt kimliğini kültürel bir dekor haline indirir. Kürt meselesini de “abartmayın” noktasına çeker. Onun bütün cümleleri aynı yere çıkar, “Ben de Kürdüm ama…”

İşte o “ama” var ya… O “ama” inkarın modern bıçağıdır. O “ama” Kürt halkının boğazına sarılan ipe dönüşür. Çünkü o “ama” sayesinde Kürt talepleri marjinalleşir. Anadil talebi aşırılık olur. Eşit yurttaşlık gereksiz hassasiyet olur. Siyasal mücadele romantizm olur. Tarihsel eşitsizlik “geçmişe takılmak” olur. Yani mesele devletin inkarı olmaktan çıkar, Kürtlerin “fazla istemesi”ne dönüşür. Bu basit bir yorum değildir. Bu, politik bir operasyondur.

Ve bu operasyonun adı nettir, ihanetin örgütlenmesi. Çünkü burada sadece susmak yoktur. Burada sadece geri durmak yoktur. Burada aktif bir iş görülür. Kürt halkının talebi itibarsızlaştırılır. Mücadelesi küçültülür. Hafızası değersizleştirilir. Direnişi kriminalize edilir. Bunu yapan bir Türk olsaydı sıradan bir ırkçı olurdu, ama bunu yapan bir Kürt olunca “objektif” olur, “makul” olur, “akıllı” olur. İşte sistemin en kirli oyunu burada başlar. İnkarı Kürt eliyle kurmak. Kürtleri Kürtlüğe karşı konumlandırmak. Kimliği, kimliğin içinde boğmak.

Bu yüzden Levent Gültekin tipi sıradan bir medya figürü değildir. Bir “yorumcu” hiç değildir. Bu, sistemin Kürt meselesinde kurduğu en stratejik aparatlardan biridir. Çünkü devletin söyleyemediğini söyler. Devletin savunamadığını savunur. Devletin görünmesini istemediği kirli yüzünü görünmez kılar. Üstelik bunu “ben de Kürdüm” zırhının arkasından yapar. Bu zırh sayesinde her eleştiriden sıyrılır, her itirazı “duygusallık” diye ezebilir. Kürt halkının hak arayışıyla alay edebilir. Ve bunu yaparken bir de akıl satar. Bu nedenle tehlikelidir. Bu nedenle sinsi bir inkar biçimidir. Çünkü inkar artık “yok sayma” değildir, inkar artık “yumuşak cinayet”tir. Kimliği öldürür ama cenazeyi kaldırmaz. Hakları gasp eder ama kendini masum gösterir.

Bu figürlerin dolaşıma sokulması tesadüf değildir. Devlet bu isimlerle, medyayla, merkezle birlikte şunu kurar, “Sorun sistemde değil, Kürtlerin taleplerinde.” Bu cümle bir propagandadır. Ama işe yarar. Çünkü Kürt halkının hak talebini “huzur bozmak” diye kodlar. Çünkü eşitliği “fazla istemek” diye sunar. Çünkü inkarı devletin suçu olmaktan çıkarıp Kürtlerin “inatçılığı”na yıkar. Bu sayede devlet temize çıkar. Sistem temize çıkar. Merkez temize çıkar. Kir Kürtlerin üzerine boca edilir.

Ve sonunda topluma şu yalan yedirilir, “Kürtler devletin her yerinde, demek ki sorun yok.” Oysa sorun tam da budur. Kürtler vardır ama Kürtlük yoktur. Kürtler vardır ama Kürtçe yoktur. Kürtler vardır ama Kürtlerin söz hakkı yoktur. Kürtler vardır ama Kürtlerin tarihi yoktur. Kürtler vardır ama Kürtlerin talepleri yoktur. Bu vitrin, çözümün kanıtı değil, inkarın yeni teknolojisidir. Vitrin, hakikati göstermez, örter. Kürtleri gösterir, Kürtlüğü yok eder.

Bugünün inkarı artık “Kürt yoktur” diye bağırmak değil. Bugünün inkarı “Kürt var ama sussun” demektir. Bugünün inkarı “Kürt var ama talep etmesin” demektir. Bugünün inkarı “Kürt var ama Kürtlüğünü hatırlamasın” demektir. Bugünün inkarı “Kürt var ama Kürt kalmasın” demektir.

İşte inkarın yeni maskesi budur, Kürtlüğü kabul ediyormuş gibi yapmak ama onu konuşulamaz, talep edilemez, siyasallaştırılamaz kılmak. Ve Levent Gültekin bu maskenin en cilalı yüzüdür. Devlet dili konuşmaz, ama devletin işini görür. Devletin kurduğu inkar düzenine “mantık” giydirir. Kürtlüğü bir fazlalık gibi kodlar. Kimlik siyasetini ilkellik diye damgalar. Talepleri abartı diye sunar. Sonuçta Kürtlük bir hak olmaktan çıkar, bir utanç gibi dolaşıma sokulur. Kürtlük talep değil, “aşırılık” olur. Kürtlük bir mücadele değil, “rahatsızlık” olur.

Ve sistem bunu sever. Çünkü en iyi inkar, Kürtlerin ağzından kurulan inkardır. En etkili bastırma, içeriden yapılan bastırmadır. En sinsi operasyon, ihanetin örgütlü hale getirilmesidir.

Bu yüzden mesele sadece bir kişinin fikri değildir. Bu bir çizgidir. Bu bir mekanizmadır. Bu bir rejimdir. Ve bu rejim, Kürtlüğü öldürürken Kürtleri vitrine koyar. Çünkü artık biliyorlar, Kürtleri yok etmek pahalıdır. Ama Kürtlüğü yok etmek, “makullük” ambalajıyla çok daha ucuzdur.

Bütün mesele budur.

Suriye’nin Halep kentinde 6 Ocak 2025’te başlayan saldırılar, barış arayışlarının ne kadar kırılgan olduğunu bir kez daha gözler önüne serdi. Türkiye destekli Suriye Geçici Hükümeti’ne bağlı paramiliter çete gruplar, Halep’in Şêxmeqsûd, Eşrefiyê ve Benî Zêd mahallelerine ağır silahlarla saldırmaya başladı. Bu saldırılarda Sultan Süleyman Şah Tugayı, Hamza Tümeni, Sultan Murad Tümeni, Hemzat, Emşat ve Nureddin Zengi gibi gruplar aktif rol aldı.

Bu grupların ortak özelliği açıktır, hepsi Türkiye tarafından eğitilmiş, donatılmış ve desteklenmektedir. Türkiye’nin bilgisi ve desteği olmadan hareket etmeleri mümkün değildir. Nitekim İngiltere Dışişleri Bakanlığı, bu grupların Suriye kıyı bölgelerinde Alevilere yönelik katliamlardaki rolleri nedeniyle doğrudan yaptırım listesine almıştır. Aynı gruplar daha önce Efrîn’de, Süveyda’da ve Suriye’nin kıyı kesimlerinde Kürtlere, Alevilere ve Dürzilere karşı katliamlara ve insanlık dışı ihlallere imza atmışlardı. Şimdi sıra Halep’teki Kürt ve Süryani mahallelerine geldi.

Ortadoğu’da savaş büyüdükçe sadece insanlar ölmez, yaşamın bütün damarları kesilir. Kentler yıkılır, doğa talan edilir, yerinden edilen halklar sefaletin içine itilir. Bu yıkımın ortasında “kazanan” sayısı azdır ama kazançları büyüktür, silah tüccarları, savaş finansörleri ve savaşın siyasal müteahhitleri. SIPRI’nin raporlarında da görüldüğü gibi, küresel silah pazarında büyüme savaşla doğru orantılıdır. Çatışma derinleştikçe şirketlerin karı artar, satış grafikleri yükselir.

Türkiye’de “savunma sanayii” adı altında kurulan düzen de tam olarak buna dayanır, savaşın sürekliliğini ekonomik düzene çevirme. Yüzlerce şirket yalnızca üretim yapmaz, aynı zamanda devlet bütçesine, ihalelere, teşviklere ve güvenlik harcamalarına bağlanmış bir rant zinciri oluşturur. Savaş uzadıkça yeni sipariş doğar, yeni sipariş demek yeni bütçe kalemleri demektir. “Terörle mücadele”, “sınır güvenliği”, “milli beka” gibi kavramlar, bir noktadan sonra güvenliğin değil sermayenin dili haline getirilir. İHA–SİHA gibi teknolojiler sadece askeri araç değil, aynı zamanda iktidara yakın çevreler için servet transferinin vitrini yapılır. Savunma Sanayii Başkanlığı’nın açıkladığı milyarlarca dolarlık ihracat, bu çarkın sıradan bir üretim hattı değil, içeride ve dışarıda çatışmayı besleyen bir savaş ekonomisi rejimi olduğunu göstermektedir.

Savaş düzeni yalnızca para kazandırmaz, siyaseti de yeniden kurar. Çatışma ortamı, iktidara üç büyük imkan sağlar, Birincisi, toplumu korkuyla hizaya sokar, sorgulayanı “tehdit” diye işaretler, muhalefeti “iç düşman” ilan ederek sıkıştırır. İkincisi, ekonomik krizi görünmez kılar, işsizliği, yoksulluğu, adaletsizliği perdelemek için gündeme sürekli güvenlik sokar. Üçüncüsü, hukuk dışılığın önünü açar, olağanüstü hal mantığıyla yönetmeyi kalıcılaştırır. Böylece savaş, sadece cephede değil, ülkenin siyasal ikliminde de bir yönetim tekniği olarak işletilir.

Bu yüzden barış ihtimali belirdiğinde, savaş düzeninin sahipleri telaşa kapılır. Türkiye’nin yakın tarihinde bunun en sert örneğini 7 Haziran–1 Kasım 2015 aralığında gördük, toplumun üzerine şiddet ve korku çöktü, ülke adım adım bir çatışma atmosferine sürüklendi, siyaset “olağanüstü koşullar” gerekçesiyle yeniden dizayn edildi. Bu bir tesadüf değil, kriz anlarında savaşı devreye sokarak varlığını sürdüren çizginin bilinçli yöntemidir.

Bu ortamdan beslenen ırkçı ve mezhepçi siyaset ise yıllardır hem oy devşirmenin hem de toplumu parçalayarak yönetmenin en kullanışlı aracına çevrildi. Bir tarafta nefretin ve düşmanlaştırmanın etrafında örülen blok, diğer tarafta barışı, eşitliği ve birlikte yaşamı savunan demokrasi güçleri… Bu ülkede barış talebi her güçlendiğinde savaş lobisinin daha saldırgan, daha hoyrat, daha pervasız hale gelmesi bundandır.

Siyasal anlaşmazlıkların silah yoluyla çözülmeye çalışılması Türkiye’ye 50 yıllık kayıp faturası çıkardı. Kürt, Arap, Türk, Fars, Çerkes fark etmeksizin vatandaşlar kaybederken, zenginleşen yapılar mafya, devlet, asker, polis ortaklıklarıyla servetlerine servet kattılar.

Barış güçlerinin, demokrasi güçlerinin, Kürt özgürlük hareketinin attığı adımlar farklı bir atmosfer yaratmaya çalışıyor. Ancak bu adımlar karşısında savaş lobisinin harekete geçtiği açıkça görülmektedir. Türkiye içinde bazı gelişmeleri engelleyemeyenler, dışarıda Suriye gibi savaşla yıkılmış, halkının büyük bedeller ödediği bir ülkede çıkmaz siyasetlerle sürece dahil oluyor.

Suriye’deki gelişmeler, bölgedeki güç dengeleri üzerinden değil, insani değerler ve yaşam hakkı üzerinden değerlendirilmelidir. İsrail’in güneyde, Türkiye’nin kuzeyde kontrol sağlama niyetleri paralel bir seyir izlemektedir. İsrail, Esad rejiminin devrilmesinin ardından 1974 Kuvvetlerin Ayrıştırılması Anlaşması’nı fiilen askıya alarak güney Suriye’de 10 askeri üs kurmuştur. Kuneytra ve Dera bölgelerinde kontrol noktaları oluşturmuş, evlere baskınlar düzenleyerek binlerce kişiyi yerinden etmiştir.

Aynı şekilde Türkiye de şimdilik Fırat’ın batısında, Suriye’nin kuzeyinde kontrol sağlama niyetindedir. Halep’teki saldırılar, bu niyetin sahada hayata geçirilmesidir. Türkiye Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın Paris’te Suriye Geçiş Hükümeti Dışişleri Bakanı El Şeybani ile görüşmesi ve MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin QSD’ye yönelik açıklamaları, saldırıların zamanlama olarak tesadüf olmadığını göstermektedir. Bu saldırılar, İsrail ile Şam arasında Paris’te gerçekleşen görüşmelerin açıklanmasıyla eş zamanlı başlamıştır.

Suriye’nin geleceği konuşulurken HTŞ türü yapılanmalarla herhangi bir demokratik-seküler hattı aynı cümlede kurmak bile ahlaki bir çöküştür. Çünkü burada mesele yalnızca örgütlerin adı, sahadaki askeri dengeler ya da harita paylaşımı değildir. Mesele, insanlığın yüz yıllar boyunca ağır bedeller ödeyerek biriktirdiği ortak değerlerin korunup korunamayacağıdır.

HTŞ’nin temsil ettiği şey bir “aktör” değil, katliamı yöntem, korkuyu yönetim biçimi sayan karanlık bir zihniyettir. Bu zihniyetin dünyasında kadın düşmandır, farklı inançlar düşmandır, farklı kimlikler düşmandır, özgür düşünceye düşmandır. Alevi’ye yaşam hakkı tanımaz, Süryani’yi yok sayar, Ermeni’yi hedef görür, Dürzi’yi tehdit sayar, Kürt’ü, Arap’ı, Türkmen’i bile kendine benzemiyorsa düşman ilan eder. Bu nedenle HTŞ yalnızca Suriye’nin değil, insanlığın geleceğine dönük bir tehdittir. BM raporlarında geçen savaş suçu ve insanlığa karşı suç değerlendirmeleri, bu gerçeğin uluslararası düzeyde de görüldüğünü göstermektedir.

HTŞ ile koordineli hareket eden Türkiye destekli paramiliter grupların geçmişi de bu zihniyetin sahadaki uzantısıdır, kaçırma, işkence, yağma, cinsel saldırı, zorla yerinden etme… Bunlar münferit olaylar değil, sistemli bir şiddet rejiminin dili. İngiltere’nin yaptırım listesine aldığı isimler, bu çetelerin artık “yerel grup” değil, suç şebekeleri olarak kayda geçtiğini anlatmaktadır.

Burada karşıt hat ise yalnızca bir örgütün adıyla sınırlı değildir, esasen demokratik, çoğulcu, kadın özgürlükçü ve seküler yaşam fikridir. Birlikte yaşama iradesi, halkların eşitliği, inanç özgürlüğü, kadının toplumsal varlığı… İşte insanlığın ortak değerleri budur. Bu değerler savunulmadığında geriye kalan şey, mezhepçilik ve ırkçılık üzerinden kurulan yeni katliam döngüsüdür.

Bu yüzden mesele bir tarafın kimliği meselesi değildir. Mesele şudur, ya yaşamı savunanlar kazanacak ya da ölümü kutsayanlar. Ya insanlık değerleri ayakta kalacak ya da cihatçı-katliamcı zihniyet bölgeyi bir mezarlığa çevirecek. Ve bu, yalnız Suriye’de değil, tüm bölge halklarının geleceğinde belirleyici olacaktır.

İnsanların kendi varlığını koruyabilmesi, ancak demokratik-seküler örgütlenmelerle mümkündür. Aksi halde farklı halkları ve inançları birbirine kırdıran, kimlikleri hedefe koyan bir felaket sürekli büyür. Cihatçı yapıların desteklenmesi demek, yarının daha büyük savaşlarını bugünden örgütlemek demektir.

Türkiye’de çatışma iklimi yalnızca dışarıya dönük bir politika değildir, içeride de iktidarın elindeki en işlevsel aparatlardan biridir. Gerilim yükseldiğinde toplum susturulur, itiraz bastırılır, hukuk askıya alınır. Güvenlik bahanesiyle özgürlükler daraltılır, muhalefete, medyaya, sendikalara, seçilmişlere yönelik hamleler meşrulaştırılmak istenir. DEM Parti’ye dönük saldırılar da, CHP’ye yönelik kuşatma da, farklı toplumsal kesimleri hedef alan operasyonlar da çoğu zaman bu atmosferin gölgesinde yürütülür. Çünkü barış ihtimali güçlendiği anda, çatışmadan beslenen yapıların zemini daralır.

Dış politikada da benzer bir çizgi hakimdir, sorun çözmek yerine, sorunları kalıcı hale getirerek siyaset üretmek. Kıbrıs’tan Ege’ye, İran’dan Suriye’ye kadar birçok başlıkta tercih edilen yöntem budur. Suriye’de desteklenen çizgi ise demokratik geçişe değil, yeni bir baskıcı merkezî yapının kurulmasına, sahadaki cihatçı ağların güçlenmesine ve toplumun yeniden korku rejimine mahkûm edilmesine hizmet etmektedir.

Geçmiş tecrübe ortadadır, 2015’te barış ihtimali görünür hale geldiğinde, provokasyonlar ve karanlık süreçler devreye sokuldu, ülke yeniden şiddetin içine çekildi. Bugün de benzer bir eşik yaşanmaktadır.

Oysa barış yalnızca bir siyasi seçenek değil, bu ülkede yaşayan halklar için ekmek, özgürlük ve gelecek meselesidir. Ekonomik çöküşün durdurulması, birlikte yaşam kültürünün korunması, toplumsal çürümenin engellenmesi barıştan ayrı düşünülemez. Demokrasi artık bir temenni değil, ülkenin ayakta kalmasının koşulu haline gelmiştir.

Halep’te akan kanın sorumlusu bellidir, Türkiye destekli paramiliter gruplar, onları koruyup kollayan Suriye Geçici Hükümeti ve bu yapıları yıllardır büyüten Ankara yönetimi. İsrail’in güney Suriye’deki işgali nasıl uluslararası hukukun açık ihlaliyse, Türkiye’nin kuzey Suriye’deki fiili kontrol ve saldırı siyaseti de aynı kategoridedir. Adına ne denirse densin, ortaya çıkan sonuç işgal, zorla yerinden etme ve sivillerin hedef alınmasıdır.

Uluslararası toplum, ikiyüzlülüğü bırakmalı ve “denge” adı altında katliam ortaklıklarını meşrulaştırmamalıdır. İngiltere’nin yaptırım kararları örnektir ama yetersizdir. Türkiye destekli paramiliter gruplar ve komutanları yalnızca kınanmakla geçiştirilemez, doğrudan yaptırım listelerine alınmalı, finansal ve siyasi ağları kesilmelidir. HTŞ ile işbirliği yapan yapıların “geçiş hükümeti” ambalajıyla parlatılması son bulmalı, cihatçı rejim modelleri izole edilmelidir.

Türkiye’deki muhalefet ve demokrasi güçleri, Halep’te yaşananları görmezden gelemez. AKP–MHP iktidarının Suriye’de kurduğu katliamcı ortaklık, içeride barış ihtimalini sabote eden siyasetle aynı çizginin devamıdır. Halep’e susmak, Türkiye’de barışa da susmaktır. Barış isteyen, halkların birlikte yaşamını savunan herkesin görevi açıktır, Hem içeride hem dışarıda savaşa karşı durmak.

Toplum ise savaş lobisinin ürettiği nefret ve korku atmosferine teslim olmamalıdır. Çünkü savaşın motoru yalnızca silah değildir, milliyetçilik, mezhepçilik ve düşmanlaştırma diliyle toplumun zehirlenmesidir. Bu zehri dağıtmanın yolu, barışı ve eşitliği ısrarla savunmaktan geçer. Birlikte yaşam, demokrasi ve özgürlük talepleri büyütülmelidir.

Türkiye’nin geleceği savaşla değil barışla, faşizmle değil demokrasiyle kurulacaktır. Ortada üçüncü bir yol yoktur, Ya insanlık kazanacak ya barbarlık. Bu yüzden barış mücadelesi bir tercih değil, bir zorunluluktur. Ve bu sorumluluk, hepimizin omuzlarındadır.