Oturduğum koltukta, elimi uzatıp masadaki su bardağını almaya bile üşenen ben;
“Vur Gardaş, Vur!”
diye bağırıyorum televizyona…
O gömüldüğüm koltuktan.
Oysa ki ben öteden beri BOKS’a karşı biriydim.
İnsanların, hangi disiplinde olursa olsun, birbirlerini dövmelerini spor olarak görmeyen biriydim.
Neymiş demek ki; “Dövme İşinde” biri duygusal olarak bize yakınsa,
“Vur Gardaş, Vur!”
diye bağırıyoruz işte.
Bizimkine…
Ötekini,
bir an önce kan revan içinde yere serilmiş görmek ne büyük “mutluluk”…
Nasıl muhteşem bir haz…
İnsanı mı?
“Bizimki” vurunca haz duyuyoruz.
“Öteki” vurunca kahroluyoruz.
İşte sorum tam da budur, dostlar:
Neden birinin birini dövmesinden “haz” alır insan?
En hümanistimiz bile…
***
(Ülkemiz
“Fon Yumruğu” yemiş.
Nakavt olmuş.
Bize ne ki…)
