Kefensiz toprağa düşenlerin mezarlarının bile bilinmediği yerin adıdır.
1937-38; aklın göç ettiği, vicdanların karardığı, terörün ve faşizmin kandan beslendiği yıllardır.
1937-38 Soykırımı’yla ilgili çok şey yazılıp çizilmesine rağmen, bu “yas tutan” tarih tam anlamıyla anlatılamamaktadır.
Bu durum, tarihçilerin veya bu soykırımdan kurtulanların bir eksikliği olarak anlaşılmamalıdır.
Böyle bir eksiklik olmakla beraber, asıl ilginç olan, resmî tarihin soykırımcı karakterini anlatmanın insanın dilini, aklını ve lügatını zorlamasıdır.
Dersim halkı, kara vicdanla üzerlerine gelen büyük felaketin boyutlarından habersiz, kültürel değerleriyle kadim topraklarında yaşamını sürdürüyordu.
1936 Meclis açılış konuşmasında Mustafa Kemal, bu soykırımın ve felaketin emrini veriyor, bu vahşetin kararını bizzat imzalıyordu.
“Dahilde bulunulan iş, bu yarayı, bu korkunç çıbanı ortadan temizleyip koparmak ve kökünden kesmek işi her ne pahasına olursa olsun yapılmalı. Bu hususta en acil kararların alınması için hükümete tam ve geniş yetki verilmelidir.”
Dersim’e ferman, bu Meclis açılış konuşmasında yazıldı. Ardından Munzur kana bulandı.
Medeniyet getirdiğini söyleyenler, medeniyetten bihaberdir. Kanla medeniyet olur mu? Aklın göç ettiği, vicdanın körleştiği bu olgunun temelinde ırkçı ve hastalıklı bir bakış vardır.
Bu, sistematik bir soykırım politikasının hayata geçirilmesiydi.
Dersim, kadınların Kemalizme teslim olmaktansa kendilerini Munzur’a bıraktığı yerdir.
Dersim, babaannemin masallarından gözlerime dolan bulutlardır.
Dersim, bir babaya evlat acısının bir politika olarak yaşatıldığı yerin adıdır.
Seyit Rıza, bu zulümle ipe götürülen bir babadır.
Başta Seyit Rıza olmak üzere, kefensiz toprağa düşenlerin anıları önünde saygıyla eğiliyorum.
