Kişinin
Cehaleti ne kadar büyükse,
egosu da o kadar şişkindir,
kompleksi de o kadar iridir.
Kişi bilmez.
Bilmediğini de bilmez.
Kişi
Demagojiyi siyaset ilmi;
Dolandırıcılığı ekonomi bilimi
sanır…
Kişi
Paranın pulun
karasına akına,
helaline haramına bakmaz.
Onursuzca kazanmayı;
kazık atmayı başarı
sanır.
Kişi
erdem ahlak;
şeref hasiyet;
sanat edebiyat; bölüşüm paylaşım;
sevgi saygı;
aşk sevda
gibi değer yargısı olanları enayi sanır.
Kişi,
Omuzlara basarak
Emekleri çiğneyerek çıktığı yeri kendi başarısı;
çöktüğü makamı kendi malı sanır.
Şanını şöhretini sonsuz sanır.
Kişi
Sorgulamaz.
Sorgulanmaktan asla hoşlanmaz. Kompleksi izin vermez.
Kişi
Sorgulayanı düşman;
Susturmak için herşeyi mübah sanır.
Bir toplumda bu tipolojiler
çoğunluktaysa;
o toplum, kendine benzeyeni başına getirir.
Birbirini alkışlayıp dururlar gayrı.
Dururlar işte…
Sonrası?
Bataklık…
Alkışlayan da,
alkışlanan da
birbirine sarılarak
yavaş yavaş batarlar.
Çırpındıkça batarlar.
Saldırdıkça batarlar.
Bağırdıkça batarlar.
Bataklıktır…
Çeker aşağıya aşağıya…
Üstelik yakasından, paçasından tuttukları erdemli insanları da kendileriyle birlikte bataklığa çekerler.
Aşağıya…
Batmasınlar diye el uzatan iyi niyetli insanları da bataklığa çekerler.
Elini kurtaramayan gitti…
Aşağıya…
Cahil battığını da farketmez.
Egosu müsade etmez.
Böyledir…
Entelektüeli olmayan,
Bilgesi olmayan,
sorgulamayan;
cehalete alkış tutan toplumun
sonu böyledir…
Bataklıktır!
“Toplumsal bataklık.”
Cehaletin ürünüdür.
Egonun eseridir.
Toplum da esiri…
Cehalet ile Ego İkizdir.
İkisi de toplumun felaketidir.
FON hırsızı da
DON arsızı da
İkisinin ürünüdür.
İkisini de kurutmak şarttır.
İkisinden de kurtulmak elzemdir.
Yoksa final felakettir.
Son söz:
Felaketi önceden farkedene
ABDAL;
Felaketi sonra farkedene
APTAL;
Felaketi hiçbir zaman farketmeyene
AHMAK
derler…
